2 Shots of Happy 1 Shot of Sad

Those ones

2009-03-06T10:06:00.002Z

''The only people for me are the mad ones, the ones who are mad to live, mad to talk, mad to be saved, desirous of everything at the same time, the ones who never yawn, or say a commonplace thing, but burn, burn, burn, like a fabulous yellow roman candle, exploding like spiders across the stars and in the middle you see the blue centerlight pop and everybody goes 'Awww'! ''

Jack Kerouac

Distance

2008-12-02T12:58:00.002Z

Long distance by ~Grigari

''Γιατί αλλάζουν οι άνθρωποι και χάνονται τόσο εύκολα?''

Γιατί οι αλλαγές είναι συνήθως αναπόφευκτες..
Γιατί η αλλαγή δε χρειάζεται πάντα να είναι προς το χειρότερο ή προς το καλύτερο..απλά διαφορετικό..
Γιατί ό,τι κι αν πω, δεν έχω αλλάξει μόνο εγώ..
Γιατί για να θεωρήσεις κάποιον ‘χαμένο’ πρέπει πρώτα να τον ψάξεις..σωστά?
Μικρές αλλαγές και από τις δυο πλευρές κάνουν την απόσταση μεταξύ των δυο διπλάσια..
Έκανα βουτιά κι ίσως χάθηκα στο κενό ανάμεσά μας.. άπλωσες όμως το χέρι για να με πιάσεις, να με κρατήσεις κοντά..?

One year and a few days later..

2008-11-15T23:15:00.002Z

The light is on again..Looking around..through spider nests and dust.. Everything so familiar and still so distant.. Parts of me on the floor, on the walls, everywhere.. and still it feels like that person sitting there in the corner, looking a bit happy, a bit sad, a bit lost, is not me..

Do people change? Yes, they do. For the best, for the worst, I don't know. I guess time always shows. Do lives change? They definitely do! Mine has. And I know for sure that that's for the best.

Blowing the dust that time left on the furniture, a part of me feels like opening that door, getting out and closing it behind me for good, not willing to see this place ever again.. Yet another part of me just wants to walk into the next room and start painting the walls with new colors, choosing new furniture, a comfy sofa here, a coffee table there, the radio in the corner again.. The window wide open, the door always unlocked..

_

2007-11-04T16:07:00.000Z

Away and still here..
No one before has ever reached this heart
To make it open, like a flower
In spring
Coming into bloom
In its most intense and beautiful color
Past and future collided
After a kiss
Trembling like a leaf
In the wind
Over and over again
No tomorrow, for today is endless..

wild words..

2007-10-27T22:37:00.000+01:00

..found hunging from a tree branch..
..getting wilder as the wind blows through the leaves..

Blog Action Day

2007-10-15T06:22:00.000+01:00

Photo by Ann Elliot for Time

One Issue, Our Issue

Together we can make the difference

20 Simple Things to Start with Today

1. Turn off lights when not needed.
2. Turn off other electric things, like TVs, stereos, and radios when not in use.
3. Use rechargable batteries.
4. Do things manually instead of electrically, like open cans by hand.
5. Use fans instead of air conditioners.
6. In winter, wear a sweater instead of turning up your thermostat.
7. Insulate your home so you won't be cold in winter.
8. Use less water.
9. Whenever possible, use public transport, or ride your bike or walk.
10. Don't waste products made from forest materials.
11. Use recycled paper and/or recycle it. Reuse old papers.
12. Support products that are harvested from the rainforest but have not cut down trees to get it.
13. Plant trees, espessially if you have cut one down.
14. Avoid products that are used once, then thrown away.
15. Buy products with little or no packaging.
16. Encourage your grocery store sell environmentally friendly cloth bags for people to use when they shop, or bring your own.
17. REDUCE, REUSE, & RECYCLE.
18. Compost.
19. Buy recycled products.
20. Don't buy products if animals were killed to make it.

Let's Prove That We Can Do It

light my fire

2007-10-09T21:06:00.001+01:00

"..να ΄μαι η πρώτη ρουφηξιά απ' το τσιγάρο σου.."

never written postcard

2007-10-03T06:25:00.000+01:00

Θα συναντιόμαστε πάντα εκεί. Εκεί που το όνειρο γίνεται η πιο μεγάλη αλήθεια, εκεί που γίνεται ένα με την πραγματικότητα.

Εκεί σε βρήκα και πάλι. Μια αγκαλιά ανοιχτή να περιμένει, για να χωθώ και να χαθώ. Για να τα ξεχάσω και πάλι όλα και τίποτα άλλο να μη μου χρειάζεται πια παρά να σ' ακούω ν' ανασαίνεις δίπλα μου, να ξέρω πως είσαι εκεί. Ποτέ δε θα καταλάβω πως καταφέρνεις με μια ανάσα να τα κάνεις όλα να μοιάζουν μαγικά, παραμυθένια..

Μα φοβάμαι.., στο χω πεί? Φοβαμαι μη μια μέρα ξυπνήσω κι όλα μοιάζουν αλλιώς.. Φοβάμαι πως παντα σε ένα όνειρο μέσα μόνο θα σε βρίσκω..

Φοβάμαι, κι όσο καλά κι αν το κρύβω, το βλέπεις κάθε που τα μάτια μου σ' αποφεύγουν στην αίθουσα αναμονής κάποιου αεροδρομίου. Δεν είναι πως δε θέλουν να κρατήσουν την τελευταία σου εικόνα. Είναι που τότε ξεχύνονται οι φόβοι και κυλούν, ποτάμια αλμυρά πριν ακόμη βγουν στη θάλασσα. Και προσπαθώ να τα κρατήσω μακριά σου γιατί φοβάμαι μη μου πνιγείς. Να, κι άλλος φόβος, ειδες? Μη χωρίς να το θέλω σε πνίξω. Μην απο λάθος μου σε χάσω..

Longing for..

2007-08-25T12:39:00.000+01:00

Waiting for you by ~jjap

Περιμένω. Εικόνες από κόσμους παράξενα όμορφους, γράμματα, λόγια και σκιτσάκια της στιγμής στα περιθώρια σκισμένων σελίδων, σκέψεις κι αγάπη να ξεχειλίζει απο φακέλους ταξιδεμένους. 'Απο' εκεί 'Προς' τα εδώ πάντοτε. Έτσι, για να μη βάζω ποτέ μπροστά από αυτό το 'μένω' το 'από' , μα πάντοτε το 'προς'.. και να προσμένω. Στιγμές που θα ρθουν για να μείνουν και ταξίδια δίχως προορισμό.

Radiohead - Arpeggi.mp3

''..I'd be crazy not to follow..''

spooky, but..

2007-07-25T22:36:00.000+01:00

note to myself

2007-06-23T12:21:00.001+01:00

'Oι αποστάσεις δεν μπαίνουν ανάμεσά μας για να μας χωρίζουν..

αλλά για να τις διανύουμε ώστε να ερχόμαστε πιο κοντά.'

Travis - Closer.mp3

nobody said it was easy..

2007-06-21T00:07:00.000+01:00

interlude

2007-06-18T23:25:00.000+01:00

Τράβηξα το χρόνο απ’ τα μανίκια, μπας και καταφέρω να γεμίσω τις τσέπες μου με στιγμές. Κι όσο τραβούσα, γέμιζα τη βαλίτσα μου με όλα τα μικρά πράγματα που με κάνουν και χαμογελώ σαν τα φέρνω στο νου μου. Και συνέχισα να τραβάω, προσπαθώντας να χωρέσω στις δικές σου βαλίτσες εικόνες και λέξεις να θυμάσαι, στιγμές κομμένες στα δυο, μοιρασμένες, φιλιά και υποσχέσεις για το τότε, και μερικά χαμόγελα που σα να μη θέλαν να χωρέσουν πουθενά.
Τράβηξα το χρόνο απ’ τα μανίκια μπας και ξεχειλώσει, μπας και οι στιγμές γίνουν ώρες, μέρες, εβδομάδες, μήνες.. Κι όσο τραβούσα τόσο ένιωθα πως και μια αιωνιότητα ολόκληρη να μου χάριζες ακόμη δε θα μου ήταν αρκετή..

Somewhere only we know

2007-06-08T20:34:00.000+01:00

Στη γωνιά του καθρέφτη μου θα σε βρίσκω κάθε πρωί. Κάθε που ξυπνώ και κοιτάζω αν είσαι ακόμη εδώ. Και θα μου χαμογελάς και θα φωτίζεται η μέρα μου. Και θα κάθομαι να σε κοιτώ και πάλι, θα χάνομαι στα μάτια σου, χωρίς να λέω κουβέντα.. Γιατί ξέχασα πώς να μιλώ τη στιγμή που με φίλησες. Γιατί όσα είχα να πω τα ξέρεις ήδη. Και θα κάθομαι να σε κοιτώ χωρίς να με νοιάζει τι ώρα είναι, αν έχω αργήσει. Γιατί τα ρολόγια σταματούν σαν είμαι μαζί σου.

Στη γωνιά του καθρέφτη μου θα σε βρίσκω κάθε πρωί. Όπου και να ‘σαι. Γιατί το είδωλό μου πια δεν υφίσταται χωρίς εσένα δίπλα του. Και κάθε βράδυ πριν πέσω για ύπνο θα σου σκάω φιλί, εκεί, στη γωνιά του καθρέφτη μου, και θα σου αφήνω υπόσχεση πως θα με βρεις και πάλι εκεί το πρωί. Στη γωνιά του καθρέφτη μου.

ain't no sunshine..

2007-05-14T07:17:00.000+01:00

..when you're gone.

follow your bliss

2007-04-13T09:55:00.000+01:00

5 days.

But can time be measured in days..?

How long I've been here and for how long am I going to stay..?

1711,4 miles.

But can distance be measured in miles..?

How far am I..? Or how far do I keep myself..?

364 photos.

But can a camera capture what our eyes see..?

How many clicks in my heart..?

''..Still rolling and feeling oblivion..''

turning into dust

2007-04-05T08:29:00.000+01:00

Τούνελ μπροστά μου. Σκοτεινό και με τρομάζει. Δε βλέπω τίποτα. Δεν ακούω τίποτα. Μα κάτι με τραβά σαν μαγνήτης μέσα του. Αισθάνομαι πως δεν έχω άλλη επιλογή. Κάτι με κάνει να θέλω να το περπατήσω. Δεν ξέρω τι, μα όσο κι αν φοβάμαι για το τι θα βρω μπροστά μου, φοβάμαι περισσότερο να μείνω απ’ έξω.

Αν κάνω ένα βήμα εμπρός, θα είσαι εκεί να μου κρατήσεις το χέρι..? Θα είσαι εκεί να με βοηθήσεις να ξορκίσω τους φόβους μου..?

Mazzy Star - Into Dust.mp3

ακόμη να συνέλθω...

2007-04-01T14:14:00.000+01:00

Είναι μερικές ταινίες που απλά σε πάνε σε άλλο επίπεδο. Που για μια, μιάμιση, δυο ώρες σε κάνουν να τα αφήσεις όλα πίσω σου. Κι απλά ταξιδεύεις. Χάνεις επαφή με τον κόσμο που σε περιβάλει. Ανακαλύπτεις νέες διαστάσεις. Αιωρείσαι στο άπειρο. Είσαι εκεί και δεν είσαι.

Eίναι μερικές ταινίες που σε μιάμιση ώρα μέσα δίνουν τόσα ερεθίσματα στον εγκέφαλό σου που δε σταματάς να σκέφτεσαι, να αναλύεις, να ταξιδεύεις για ώρες, για μέρες, για καιρό..

Είναι ταινίες σαν κι αυτή..

Clint Mansell - Together We Will Live Forever.mp3

lost in translation

2007-03-27T12:01:00.000+01:00

Φτιάξαμε λέξεις για να ορίσουμε συναισθήματα. Και πώς να ορίσεις κάτι που δεν ξέρεις πως το βιώνει κάποιος άλλος? Αυτό που λέω εγώ 'χαρά', για σένα πώς να μοιάζει? Και πόσο διαφέρει από την 'ευτυχία' σου? Πόσες μεζούρες δάκρυα χωρίζουν τη 'λύπη' από τη ΄θλίψη' σου? Κι αν σου πω πως 'σ' αγαπάω' τι θα καταλάβεις?

Φτιάξαμε λέξεις για να ορίσουμε συναισθήματα. Έτσι αυθαίρετα. Τις βάλαμε σε λεξικά και τις πετάξαμε εκεί έξω. Και για δες που καταντήσαμε.. Αντί να ψάχνουμε μέσα μας να βρούμε συναισθήματα να ντύσουν και να ζεστάνουν τις λέξεις μας, ψάχνουμε συνεχώς τις κατάλληλες λέξεις για να ντύσουμε τα συναισθήματά μας..

Πέντε ξανά

2007-03-17T10:36:00.000Z

Περνούσαν οι εικόνες έξω από το παράθυρο, τρέχαν. Αυτός με τη μούρη κολλημένη στο τζάμι προσπαθούσε ακόμη να καταλάβει αν ήταν τα σπίτια, τα βουνά, τα δέντρα που τρέχουν μακριά του ή ο ίδιος που απομακρύνεται χωρίς καν να κάνει βήμα. Αυτή χαμένη στις σελίδες του βιβλίου της. Χαμένη. Έκανε πως διάβαζε. Στην πραγματικότητα οι σκέψεις της ήταν μίλια μακριά, τρέχαν κι αυτές όπως οι εικόνες έξω από το παράθυρο.
Γυρνώντας το κεφάλι, το βλέμμα του έπεσε πάνω στο βιβλίο της. ‘Ντομάτα με γεύση μπανάνας’ . Το μάζεψε βιαστικά, δεν ήθελε να ενοχλήσει. Μα πριν προλάβει να το μαζέψει, το δικό της είχε πέσει ήδη στη μικρή καφέ κλωστή που κρεμόταν από τη φόδρα του σακακιού του. Ξεφεύγουν οι κλωστές καμιά φορά, μόνο και μόνο για να βρεθεί κάποιος να τις τραβήξει. Κάποιος που δε θα φοβηθεί να δει να ξηλώνεται μπροστά του όλο το περιτύλιγμα, κάποιος που δε θα φοβηθεί να δει την ξεγυμνωμένη αλήθεια εμπρός του.

Έτσι κι έγινε. Τραβώντας την κλωστή σιγά σιγά, λέξη στη λέξη, κόμπο στον κόμπο, η αλήθεια ξεπρόβαλε δειλά. Λες κι ομορφαίνουν οι αλήθειες σαν τις μοιράζεσαι. Λες κι ομορφαίνουν οι άνθρωποι σαν γίνονται αληθινοί. Λες και κοιτώντας τον κόσμο τόσο καιρό από το μικρό παράθυρο του μπάνιου που βλέπει στον φωταγωγό ξάφνου ανοίγεις τις μπαλκονόπορτες και βγαίνεις στη βεράντα και σε λούζει ο ήλιος. Και δε φοβάσαι μη σε κάψει. Δε φοβάσαι γιατί κατά βάθος θέλεις να καείς. Περιμένεις μοναχά να βρεθεί ο κατάλληλος άνθρωπος. Όχι αυτός που θα σε κάψει. Αυτός που δε χρειάζεται να πεις πολλά γιατί τα ξέρει όλα. Όχι γιατί είναι ξερόλας, μα γιατί ξέρει να διαβάζει τις αλήθειες στα μάτια, γιατί ξέρει να τραβά κλωστές, να τραβά σιγά σιγά, όσο χρειάζεται για να βγεις στο φως. Και μπορεί να είναι οπουδήποτε. Να περπατά στο απέναντι πεζοδρόμιο, να τρέχει να προλάβει το λεωφορείο, να στέκεται μπροστά από μια εκκλησία, να μένει στο διπλανό διαμέρισμα, να κάθεται απέναντί σου στο βαγόνι ενός τρένου και να κοιτά τις ίδιες εικόνες να περνούν έξω από το παράθυρο.

*Το ποστ μετά από πρόσκληση της Γιουτζίν

** Δε θα κάνω πάσα. Θα αφήσω 5 λέξεις εδώ κι όποιος θέλει ας φτιάξει μια ιστορία.

Αστερίας, αερόστατο, μοιρογνωμόνιο, κλειδαριά και πάπλωμα.

A road to walk alone

2007-03-04T10:36:00.000Z

"Ένας πολεμιστής του φωτός ξέρει πως μερικές στιγμές επαναλαμβάνονται. Συχνά βρίσκεται μπροστά σε προβλήματα και καταστάσεις που έχει ήδη αντιμετωπίσει. Τότε νιώθει στενοχώρια και σκέφτεται πως είναι ανίκανος να κάνει προόδους στη ζωή του, αφού οι δύσκολες στιγμές παρουσιάζονται ξανά.

‘Αυτό το έχω ήδη περάσει’ παραπονιέται στην καρδιά του.

‘Αλήθεια είναι, το έχεις ζήσει’ απαντάει η καρδιά του. ‘Αλλά δεν το ξεπέρασες ποτέ’

Τότε ο πολεμιστής κατανοεί πως η επανάληψη των εμπειριών έχει έναν και μοναδικό στόχο: Να τον διδάξει αυτό που δεν εννοεί να μάθει.." *

Αισθάνομαι πως κάνω κύκλους. Εγώ, όχι η ζωή μου. Ας πούμε πως κατά κάποιο τρόπο προκαλώ την κυκλική ροή των πραγμάτων. Κάπως έτσι. Πως χωρίς να το καταλάβω βρίσκομαι και πάλι στο ίδιο σημείο, όχι όμως γιατί έτσι ήρθαν τα πράγματα, αλλά γιατί μάλλον εγώ τα έφερα έτσι. Αυτό τουλάχιστον φαίνεται. Το γιατί δεν το ξέρω. Το ψάχνω όμως. Βγήκα στο δρόμο και ψάχνω. Και κάνει σκοτάδι εκεί έξω, κι είναι οι λάμπες λιγοστές. Και κάνει κι ανασφάλεια και φόβο κι άλλα πολλά. Και σε κάθε στροφή ξεφυτρώνει κι ένα ακόμη ερωτηματικό για να κάνει τον δρόμο ακόμη πιο δύσκολο. Δίχως χάρτες και πυξίδα, δίχως κανέναν για οδηγό. Ξέρω πως τον δρόμο αυτό μόνη μου πρέπει να τον περπατήσω, μόνη μου να βρω την άκρη. Για να βγω από τον κύκλο πρέπει πρώτα να μάθω. Ό,τι χρειάζεται να μάθω. Ό,τι είναι αυτό που με φέρνει πάντα πίσω στο ίδιο σημείο..

*Απόσπασμα από τον Πολεμιστή του Φωτός του Paulo Coelho

** Η φώτο από χθες το βράδυ, λίγες ώρες πριν την ολική έκλειψη της σελήνης.

Αποσκευές

2007-02-26T12:14:00.000Z

Λίγα από αυτά που κατάφερα να σώσω και μπορώ να μοιραστώ..

Εικόνες..

Και μουσικές..

Uyan ey gozlerim.wma

Volor Molor.wma

Τα υπόλοιπα μέσα μου..

δώρο-έκπληξη

2007-02-26T10:40:00.000Z

Τα πιο ωραία πράγματα έρχονται πάντοτε εκεί που δεν τα περιμένεις. Σωστά? Σαν δώρο έκπληξη. Έτσι έρχονται κι οι άνθρωποι στη ζωή σου. Ανοίγεις ένα πρωί τα μάτια σου κι είναι εκεί. Και σ’ αγαπάνε. Κι είναι ωραίο να σ’ αγαπάνε. Αλλά πιο ωραίο να στο δείχνουν.

Τα πιο ωραία πράγματα έρχονται εκεί που δεν τα περιμένεις. Κι έτσι το βράδυ είσαι σπίτι σου, μα το ξημέρωμα σε βρίσκει σ’ άλλον κόσμο. Χωρίς καν να καταλάβεις πως. Κι είναι κόσμος όμορφος, γεμάτος εκπλήξεις κι αυτός. Κάθε γωνιά που στρίβεις και μια πρόκληση, δεν ξέρεις τι θα αντικρίσεις.

Τα πιο ωραία πράγματα έρχονται εκεί που δεν το περιμένεις. Και προσπαθείς να τα κρατήσεις εκεί. Να ρουφήξεις μέσα σου όσο περισσότερα γίνεται. Να κρατήσεις εικόνες, ήχους , μυρωδιές, γεύσεις. Να ζήσεις στιγμές, την κάθε μια χωριστά, την κάθε μια όσο πιο έντονα γίνεται. Να ποτίσουν μέσα σου και να μείνουν εκεί, στο κουτάκι με τις χαρούμενες στιγμές, τις μοιρασμένες με ανθρώπους αγαπημένους.

Τα πιο όμορφα γενέθλια ήρθαν εκεί που δεν τα περίμενα.. Και κράτησαν 4 ολόκληρες μέρες. Δύσκολη η προσγείωση ξανά στην πραγματικότητα..

Πάσες

2007-02-19T01:34:00.000Z

Δυο μεγάλα Ν, η Νεφέλη και η Ναταλία, μου κάναν πάσα. Δε νομίζω πως έχω άλλη επιλογή παρά να παίξω μπάλα, ε? Πάμε λοιπόν…

Να 5 άχρηστες πληροφορίες για μένα..

1. Μ’ αρέσει να κοιτάζω τους άλλους ενώ κοιμούνται. Μπορώ να κάθομαι και να τους παρατηρώ με τις ώρες.

2. Όταν μιλάω στο τηλέφωνο έχω συνήθως ένα χαρτάκι δίπλα για να μουτζουρώνω.

3. Κάποτε συνήθιζα να κάνω συλλογές από οτιδήποτε ήταν δυνατόν. Από τηλεκάρτες και εισιτήρια μέχρι γραμματόσημα και νομίσματα ξένα ή παλιά. Τώρα πια τίποτα απολύτως.

4. Aγαπημένο μου πρωινό: κρύα πίτσα (από το προηγούμενο βράδυ) και γάλα κακάο (ναι ναι μπλιάχ, ξέρω..:p )

5. Απεχθάνομαι τις φωτογραφίες και τις αποφεύγω όπως ο διάολος το λιβάνι.

Κάνοντας μια γύρα στο μπλογκοχωριό είδα πως λίγο πολύ οι περισσότεροι έχουν παίξει μπάλα ήδη. Κάνω πάσα λοιπόν σε 5 από τη λίστα δεξιά που νομίζαν πως θα τη γλίτωναν έτσι.
Η μπάλα φεύγει για Αυτή , Αυτόν , loveisadog , Μικρή Ολλανδέζα και Γιουτζίν.

.

2007-02-15T23:10:00.000Z

Είναι σαν να κατέβηκα σε λάθος στάση και δε μου μένει τίποτε άλλο να κάνω παρά να περιμένω το επόμενο λεωφορείο. Κι είναι σαν να έχω κολλήσει εδώ. Μακριά απ όλους. Μα πιο πολύ μακριά από αυτούς που δε θα ‘πρεπε, αυτούς που αγαπάω. Μια στάση που με κρατά σε απόσταση. Και στέκομαι χωρίς να μπορώ να κάνω βήμα. Και δεν είναι πως όλα τρέχουν μπροστά μου κι απομακρύνονται. Είναι που εγώ δε μπορώ να τ’ ακολουθήσω, να τρέξω πίσω τους. Και δεν είναι πως δεν το θέλω. Είναι που τα πόδια μου έχουν παραλύσει και δεν τα ελέγχω πια. Κι όσο στέκομαι εδώ τόσο βλέπω να ξεμακραίνουν όλα. Και δεν είναι πως μου αρέσει. Είναι που ψάχνω τρόπο να το αλλάξω μα δε βρίσκω. Και δεν είναι πως δε θέλω να μιλήσω. Είναι που όσο λιγότερο μιλάω τόσο λιγότερα έχω να πω. Και δεν είναι πως δεν καταλαβαίνω ότι πληγώνω, ούτε πως δε με νοιάζει. Είναι που δεν ξέρω τι να κάνω.
Είναι σαν να κατέβηκα σε λάθος στάση και δε μου μένει τίποτε άλλο να κάνω παρά να περιμένω το επόμενο λεωφορείο. Κι αν είναι το σωστό, θα είναι όλοι εκεί μέσα.. Μα μέχρι τότε.. στη στάση. Και στη γαμημένη αυτή απόσταση..

(συμ)πτώσεις

2007-02-14T21:42:00.000Z

Να, συμβαίνει κάτι και λες ‘κοίτα να δεις.. Αν είναι δυνατόν!’ Και λες θα ‘ναι σημάδι, δε μπορεί. Μια από αυτές τις απίστευτες συμπτώσεις. Σαν κι αυτές που συμβαίνουν στις ταινίες καμιά φορά. Και μοιάζει η ζωή σου για λίγο σαν μια ταινία κι αυτή. Γλυκιά. Σαν την Amelie ένα πράμα. Κάπως έτσι. Όχι για πολύ όμως. Γιατί ξινό σου βγαίνει το σημάδι. Και λες μετά ‘μα τι μαλακίες.. σημάδια κι αηδίες’. Και το ξεχνάς. Σαν να μην έγινε ποτέ. Εντάξει, υπερβολή. Σχεδόν ποτέ. Σαν να μην έγινε σχεδόν ποτέ.

Αλλά να, χρόνια μετά, το ίδιο σημάδι. Μπροστά σου πάλι. Κι αυτή τη φορά πιο καθαρό από ποτέ. Ε και τότε πόσο δύσκολο είναι να μην το πεις το ‘αν είναι δυνατόν!!’.. Κι αρχίζεις κι αναθεωρείς. Κι αρχίζουν τα ‘βρε λες..?’ να κουδουνίζουν στο κεφάλι σου. Μπας κι ήρθε η ώρα να αποζημιωθείς? Για την απογοήτευση κι όλη την ξινίλα του πρώτου, όχι τίποτε άλλο. Μπας κι ήρθε η ώρα που η ζωή σου δίνει πίσω ότι θα ‘πρεπε να σου χε δώσει εκείνη την πρώτη φορά αλλά για κάποιο λόγο παρέλειψε? Κάτι σαν θεια δίκη ένα πράμα. Και πείθεις και πάλι τον εαυτό σου πως δεν είναι τυχαίο. Γιατί δε μπορεί να είναι τυχαίο. Και μη με ρωτάς γιατί δε μπορεί. Δεν έχω απαντήσεις σε κανένα γιατί.

Αλλά να που και πάλι την ξινίλα δεν τη γλιτώνεις. Να που και πάλι στη μούρη σου σκάνε όλα. Σαν τις σαπουνόφουσκες εκείνες που κάναμε παιδιά. Σαν κι αυτές που πετούσαν στον αέρα στην προχθεσινή συναυλία και αλλάζαν χρώματα καθώς τα φώτα παίζαν πάνω τους. Κάθε σύμπτωση και μια χούφτα σαπουνόφουσκες.

Όχι πως με πειράζει. Αλλά να, ώρες ώρες σκέφτομαι πως αν υπάρχει κάτι ή κάποιος εκεί πάνω τότε σίγουρα σπάει πλάκα μαζί μου. .

My Funny Valentine - Matt Damon

Να μια άσπρη μέρα

2007-02-08T13:40:00.000Z

Να περπατάς χωρίς να σκύβεις το κεφάλι. Για να σε χτυπούν στο πρόσωπο οι κατάλευκες νιφάδες. Να κάθονται για λίγο στα βλέφαρα σου, και πριν προλάβεις να τα ανοιγοκλείσεις να έχουν ήδη διαλυθεί.

Να περπατάς και να κοιτάς ψηλά. Και να χεις τα χέρια ανοιχτά λες και θα τις αγκαλιάσεις όλες. Και να ανοίγεις το στόμα να γευτείς όσες μπορείς πιο πολλές.

Να περπατάς και να χει τόση ησυχία που να ακούς το χρατς χρατς που κάνουν τα παπούτσια σου πάνω στο χιόνι. Και να μετράς τα βήματά σου και να κοιτάς πίσω τις πατημασιές που άφησες. Και στο γυρισμό να βλέπεις πως είναι ακόμη εκεί και να προσπαθείς να περπατήσεις πάνω τους.

Κουτάκια

2007-02-02T01:12:00.000Z

Αδειάζω το κεφάλι μου σε τετράδιο με κουτάκια. Θυμάσαι στο σχολείο, στο μάθημα της αριθμητικής? Ένας αριθμός σε κάθε κουτάκι. Ένας μονάχα, ποτέ παραπάνω. Έτσι μας μάθανε. Στη συνέχεια βέβαια μας μάθαν πώς να βάζουμε και τους ανθρώπους σε κουτάκια. Κι αυτό δε σταμάτησε ποτέ.
Κοιτάζω τα κουτάκια και προσπαθώ να μετρήσω τι μπορώ να χωρέσω μέσα τους. Και μοιάζει τη μια στιγμή ο κόσμος όλος και την άλλη το μεγάλο τίποτα. Τα ξανακοιτάζω και προσπαθώ να μετρήσω τι από μένα μπορώ να χωρέσω εκεί μέσα. Και τότε μου φαίνομαι τόσο μικρή που θα μπορούσα να χαθώ μέσα σε ένα κουτάκι. Αν ζωγράφιζα άραγε μια πόρτα κι ένα παράθυρο θα μπορούσα να τα ανοίξω από εκεί μέσα? Αν χτυπούσα τον τοίχο, αν φώναζα, θα μ΄ άκουγε κανείς από δίπλα? Αν έβρισκα τη δύναμη να γκρεμίσω τον τοίχο, θα έβγαινα στο φως ή απλά σε ένα άλλο κουτάκι? Κι εκεί μέσα, μήπως έβρισκα πάλι εμένα? Ο καθένας εξάλλου με βάζει και σ' αλλο κουτάκι. Σε πόσα απ'αυτά να είμαι ήδη? Τόσα πολλά, και μοιάζουν όλα ίδια.. Αν είχα επιλογή, ποιό να διάλεγα για να χωθώ? Σε ποιο απ’ όλα να χωρέσω?

Egg and Cress

2007-02-01T18:57:00.000Z

Lunch break με πράσινες μικρές καρδιές στο στόμα.

Κάθε μπουκιά κι ένα μικρό κρατς.

Η δική σου καρδιά τι ήχο ν'αφήνει πίσω όταν σπάει..?

(ανα)λαμπες ΙΙ

2007-01-29T18:01:00.000Z

*Η λάμπα της δεύτερης φωτογραφίας ήταν η αφορμή για το προηγούμενο ποστ. Τη συναντώ κάθε πρωί στο δρόμο για τη σχολή. Χθες τελικά σταμάτησα για να τη βγάλω φωτογραφία. Φωτίζει γέρνοντας ένα παγκακι στη μέση του πουθενά μέρα νύχτα..

Η πρώτη λάμπα, σήμερα το πρωί στην πόλη.

(ανα)λαμπες

2007-01-27T01:48:00.000Z

Κάποια φώτα δε σβήνουν ποτέ. Λες και κάτι περιμένουν. Μένουν πάντα αναμμένα.

Μέχρι να καούν..

Τα φώτα που σβήνουν.mp3

Καλημέρα, καλή μέρα

2007-01-20T10:59:00.000Z

Μακάρι κάθε μέρα να ξεκινούσε έτσι..
Διάθεση στα ύψη, ηχεία τέρμα και βουυυρ ! :)

Razorlight - America

Placebo - Infrared

The Killers - Smile Like You Mean It

Χαρά είναι..

2007-01-16T03:38:00.000Z

Χαρά είναι να βλέπεις αυτούς που αγαπάς.

Χαρά είναι να βλέπεις αυτούς που αγαπάς χαρούμενους.

Χαρά είναι να βλέπεις αυτούς που αγαπάς χαρούμενους και να ξέρεις πως έχεις κι εσύ ένα μικρό μερίδιο στη χαρά τους.

Μη με πας απ' το σπίτι, τ'ακούς..στο Θεο να με πας

2007-01-13T07:58:00.000Z

Μπορεί καινούριο να μην είναι, να τα χει τα χρονάκια του. Μπορεί να κουβαλά τα σημάδια κάποιων άλλων πάνω του. Το αγάπησαν, το μίσησαν, ποιός ξέρει.. Όπως και να χει πάντως ήταν για λίγο μέρος της ζωής τους. Μπορεί να μη μοιάζει και πολύ με την εικόνα που είχα για το πρώτο μου αμάξι. Αλλά είναι εδώ. Το βρήκα, με βρήκε, δεν ξέρω.. μάλλον βρεθήκαμε. Κι από χθες παίρνουμε τους δρόμους παρέα. :))

Adorable - Road Movie

Κάνει χαρά από δω μεριά!!!

Let's talk..

2007-01-07T14:08:00.000Z

What about..?

You..

No, thank you..

Nood - Bumblebee

Sometimes I feel like a bumblebee.. Νομίζω πως μπορώ να πετάξω.. Μα με την κλωστή δεμένη στο πόδι πόσο μακριά μπορώ να φτάσω..?

Κι είναι πολύς ο χρόνος να τον μετράς, μ'ενα ρολόι στη θέση της καρδιάς..

2006-12-27T18:33:00.000Z

Τρέχει ο χρόνος. Και πίσω του τρέχουμε κι εμείς. Να προλάβουμε ο,τι μπορούμε, να αγγίξουμε ό,τι φτάνουμε, να ζήσουμε ό,τι προλάβουμε. Ο χρόνος τρέχει. Πότε γρήγορα, πότε γρηγορότερα. Και φεύγει πάντα νωρίς. Πριν προλάβεις να το πάρεις πρέφα την έχει ήδη κάνει. Και μένεις να κοιτάς με απορία. Κι αναλογίζεσαι τι πρόλαβες αυτή τη φορά. Και πάντα βγαίνεις μείον. Πάντα. Μείον σ'αυτά που ήθελες, μείον σ'αυτά που περίμενες.
Τα βάζω όλα κάτω και μετρώ. Μείον σ'αυτό..και σε εκείνο..και στο άλλο...Μα κοίτα να δεις που πάλι έχω κερδίσει!

And so this is Christmas..

2006-12-15T00:56:00.000Z

Πέφτει νωρίς ο ήλιος. Και σαν πέφτει ανάβουν τα φώτα. Πολλά και πολύχρωμα. Φωτισμένα δέντρα, φωτισμέμες κολώνες, φωτισμένες βιτρίνες, φωτεινά παιδικά χαμόγελα. Τα μαγαζιά γεμάτα , οι δρόμοι γεμάτοι, οι σακούλες στα χέρια γεμάτες κι αυτές. Δώρα, πολλά δώρα. Δώρα διαλεγμένα με προσοχή για πρόσωπα αγαπημένα, δώρα διαλεγμένα στο φτερό για τις υποχρεώσεις. (Υποχρέωση.. Τι απαίσια λέξη..! Υπό – χρέωση.. Περίοδος εκπτώσεων και για τις ανθρώπινες σχέσεις..)
Μουσική ξεπηδάει από παντού. Σε κάθε πόρτα που ανοίγεις, σε κάθε κτίριο που θα μπεις. Χριστουγεννιάτικα τραγούδια και κάλαντα και καμπανάκια που χτυπούν. Χαρούμενα όλα. Λες κι ήρθε η χαρά και θρονιάστηκε, βρήκε τη θέση της ανάμεσα στα γυαλιστερά περιτυλίγματα και τα πολύχρωμα φωτάκια, και βάλθηκε να κάτσει εκεί μέχρι να περάσουν οι γιορτές. Και μετά? Μετά θα το σκάσει πάλι, όπως κάθε φορά, από την πίσω πόρτα, σαν τον κλέφτη, και μην την είδατε.. Ας είναι όμως. Το ‘για λίγο’ ήταν πάντα καλύτερο από το ‘ποτέ’. (Ποτέ όμως όσο καλό όσο το ‘ για όσο’..)

Εκεί έξω κάνει Χριστούγεννα ρε γαμώτο, το είδες? Ε και? θα μου πεις..

Μα εγώ ούτε που πρόλαβα να το καταλάβω..

Damien Rice - Happy Christmas (War Is Over)

It all fits inside a little boys pocket

2006-12-08T21:23:00.000Z

I squeezed my universe between my fingers και να... βλέπεις το φεγγάρι μου?

Marlango - Shake the moon

Τυπικά

2006-12-04T20:34:00.000Z

Στο κεφάλι μου στατιστική, και συχνότητες και μέσοι όροι και τυπικές αποκλίσεις. Και μαζί με τις αποκλίσεις, και αποκλεισμοί. Τυπικοί κι αυτοί. Τυπικές προσπάθειες λήξης και τυπικές καταλήξεις. Τυπικές κουβέντες. Τυπικές καλημέρες και τυπικές ερωτήσεις. Τυπικό ενδιαφέρον και τυπικές μαλακίες που τυπικά δε θα τις καταλάβω ποτέ. Αλλά δεν βαριέσαι.. μέσα σε τόσους τύπους, δε μπορεί, κι εγώ τυπικά καλά θα είμαι.

Τυπικά λοιπόν, καλησπέρα σας.

It's all locked up

2006-12-03T21:19:00.000Z

Kathryn Williams - Room in my head

Rodrigo y Gabriela

2006-12-01T00:18:00.000Z

Δεν έχω λόγια να περιγράψω το αποψινό. Έμεινα μαλάκας. Έτσι απλά. Πώς γίνεται δυο μοναχά κιθάρες να βγάζουν τον ήχο ολοκληρης μπάντας..? Δάχτυλα να κινουνται τόσο γρήγορα που να μην τα βλέπεις. Διασκευές που δε θα φανταζόσουν ποτέ πως θα ακούσεις. Το μέταλ να μπλέκεται με το φλαμέγκο κι εσύ να καθεσαι σαν χάνος και να κοιτάς με το στόμα ανοιχτό. Viva Mexico!

Για περισσότερα στο www.rodgab.com

Aναρωτιέσαι ποτέ..

2006-11-28T00:13:00.000Z

..αν μπορεί άραγε ένα παραμύθι να μοιάζει τόσο αληθινό όσο παραμυθένια μοιάζει ώρες ώρες η πραγματικότητα..?

Σσσσσςςςςς....

2006-11-22T00:19:00.000Z

Κάνει ησυχία απόψε. Και δε θέλω να ακούω τίποτα. Ούτε μουσική, τίποτα. Ησυχία περίεργη. Λες και κάποιος πάτησε το mute κι όλα συνεχίζουν να παίζουν στα μάτια μου μπροστά, μα δεν ακούω τίποτα. Βλέπω χείλη να κινούνται, μα δεν καταλαβαίνω τι λένε. Μαντεύω, φτιάχνω ιστορίες δικές μου. Μα μήπως κι όταν ακούω πάλι δικές μου δε φτιάχνω..?
Σσσσςςςς…Τίποτα απόψε, τίποτα. Ησυχία..

all MY beautiful trees

2006-11-19T15:49:00.000Z

How many times will you keep..

..hitting your head against the wall..

..till you realize..

..it just makes you fall..

Devics - All Your Beautiful Trees

.

2006-11-16T16:43:00.000Z

Το ταμείο έκλεισε. Το Λουνα Παρκ άδειασε. Τα αεροπλανάκια μαζεύτηκαν. Τέρμα οι ψευδαισθήσεις.

JJ72 - Wicked Game

What a wicked game to play to make me feel this way..

What a wicked thing to do to make me dream of you..

Mar adentro

2006-11-09T23:22:00.000Z

Μια θάλασσα μέσα μου. Φουρτουνιασμένη, βαθιά και μπλε. Μπλε σκούρο που σαν πέφτει ο ήλιος μοιάζει με μαύρο. Μια θάλασσα βουνό. Βουνό που αλλάζει χρώματα. Κίτρινο σαν πράσινο που ξεθώριασε. Πως ξεβάφουν έτσι τα χρώματα, ε? Σαν να τα έλουσες με χλωρίνη. Χλωρίνη που ασπρίζει. Χλωρίνη που απολυμαίνει τα πάντα, σκοτώνοντας τα. Και δέρμα που ξηραίνεται και σκάει. Λακκούβες, χαραματιές που τσούζουν. Χαράδρες ολόκληρες. Προσοχή, γκρεμός μπροστά. (Να προτιμήσω το ρέμα?) Κρέμα στα χέρια. Να μαλακώσουν. Μα η θάλασσα αυτή πώς να μερέψει, πες μου..

Bonfire Night

2006-11-05T23:49:00.000Z

Πυροτεχνήματα. Κάθομαι και κοιτώ από το παράθυρό μου. Σε κάθε μπαμ ο ουρανός φωτίζεται. Το σκοτάδι γεμίζει με χρώματα για μερικές στιγμές. Μικρές σπίθες που προσπαθούν να τρέξουν όσο πιο μακριά γίνεται η μία από την άλλη, ώσπου σβήνουν και χάνονται. Για πάντα. Όσο κι αν με τρομάζει ο κρότος, τα μάτια μου δε χορταίνουν να βλέπουν τους μικρούς εντυπωσιακούς τους θανάτους.

Λόγια σαν πυροτεχνήματα. Κάθομαι στο παράθυρό μου και σκέφτομαι. Στο μπαμ τους φωτίστηκα. Το σκοτάδι μου γέμισε με χρώματα για μερικές στιγμές. Μικρές λέξεις που προσπαθούσαν να τρέξουν, να διανύσουν αποστάσεις, να φτάσουν όσο πιο κοντά μπορούσαν. Αυτές δε θα σβήσουν…είναι νωρίς ακόμη. Έχουν μπροστά τους δρόμο πολύ. Όσο κι αν ο κρότος τους με τρόμαξε , η καρδιά μου δε χόρταινε να γεύεται τη γλύκα τους, να αισθάνεται τη ζεστασιά τους.

Πυροτεχνήματα που καίγονται και καινε. Μα αν δεν καουν δε θα φωτίσουνε ποτε..

The Earth Turned to Bring Us Closer

2006-11-04T08:37:00.000Z

The Earth has turned to bring us closer

it spun on itself and within us

and finally joined us together in this dream

as written in the Symposium

Nights passed by, snowfalls and salstices

time passed in minutes and millenia

An ox-cart that was on its way to Nineveh

arived in Nebraska

A rooster was singing some distance from the world

in one of the thousands pre-lives of our fathers

The Earth was spinning with its music

carrying us on board

It didn't stop turning a single moment

as if so much love, so much that's miraculous,

was only an adagio written long ago

in the Symposium's core

(by Eugenio Montejo)

Γιατί τίποτα δεν είναι τύχαιο..ναι?

Bang Bang

2006-10-29T23:24:00.000Z

Nancy Sinatra - Bang Bang (My Baby Shot Me Down)

Κοκκινο σαν αγαπη

2006-10-28T20:15:00.000+01:00

Ήταν έρωτας με την πρώτη ματιά. Τα ματια μου πέσανε πάνω του κι ήταν αδύνατο να δούνε οτιδήποτε άλλο γύρω. Ξεχώριζε. Ξεχώριζε από μακριά. Μαγνήτιζε το βλέμμα μου. Ήταν το κόκκινο που ίσως έλλειπε από τη ζωή μου. Δε μιλούσε, μα χόρευε στους ρυθμούς του ανεμου. Και όσο πλησίαζα το άρωμα του όλο και πιο δυνατό. Κατάλαβε πως μου άρεσε. Μ' άφησε να κάθομαι και να κοιτάω καθώς συνέχιζε το χορό του σχεδόν αυτάρεσκα. Κι ήταν λες και το χε βάλει σκοπό όχι μόνο να με εντυπωσιάσει, μα να κερδίσει και την αγάπη μου μαζί. Κι ένα χαμόγελο ήρθε κι έκατσε στα χειλη μου. Φύτρωσε ετσι από το πουθενά κι αυτό.

Δε μου ζήτησε τίποτα. Άνθισε στον κήπο μου από μόνο του. Δεν το πότισα ούτε το φρόντισα ποτέ. Δεν είχα προσέξει καν πως υπάρχει, μέχρι τη μέρα που αποφάσισε να μου χαρίζει το πιο όμορφο κόκκινο κάθε που ανοίγω την πόρτα μου. Έτσι, δίχως αντάλλαγμα, διχως να μου ζητά τίποτα. Έτσι..

Έγινε το λουλούδι μου. Κι εγώ είπα να παίξω για λίγο τον Μικρό Πρίγκηπα..

Όλα είναι δρόμος..

2006-10-28T14:07:00.000+01:00

Θα φεύγω. Πάντα θα φεύγω. Από τόπους που δε με χωράνε πια, από δουλειές που δε με ευχαριστούν πια, από ανθρώπους που δε με γεμίζουν πια. Θα φεύγω, και θα είμαι στο δρόμο συνέχεια. Σε μια βαλίτσα όλα θα τα έχω. Ρούχα, εμπειρίες κι αναμνήσεις. Άλλοτε γλυκές, άλλοτε πικρές, δεν έχει σημασία. Δικές μου θα είναι όλες και θα τις αγαπάω το ίδιο. Θα φεύγω. Κι αν θέλεις να με βρεις να ξέρεις πως θα έχω πάρει το πρώτο τρένο που πέρασε από μπροστά μου στον πιο κοντινό σταθμό. Παράθυρο θα κάθομαι πάντα και θα κοιτάω έξω. Να βλέπω ό,τι αφήνω πίσω μου, να βλέπω ό,τι έρχεται να με βρει. Θα φεύγω για να είμαι καλά. Θα φεύγω για να μπορώ πάντοτε να είμαι εγώ.

Wake Up In New York - Craig Armstrong & Evan Dando

Ένα λαμπάκι πάνω απ΄την Υδρόγειο

2006-10-22T10:13:00.000+01:00

Θα φέρω γύρες την υδρόγειο σήμερα, όπως δε μπόρεσα χθες βράδυ. Θα σε πάρω απ' το χέρι να πάμε να δούμε πώς είναι η θάλασσα στο Πράσινο Ακρωτήρι. Από κει θα πάμε ως την Κορέα, να χορέψουμε το τελευταίο βαλς. Κι όταν η πίστα αδειάσει, ίσα με την Ιταλία θα σε πάω για το τελευταίο φιλί. Στη Σουηδία θα βρεθούμε να αναρωτιόμαστε τι είναι αληθινό και τι όχι. Και λίγο πριν ξημερώσει και πάλι, το ταξίδι θα τελειώσει κάπου στη Γαλλία.

Κι από αύριο, θα αρχίσω να σκαρώνω το επόμενο.

(κλικ στα μπλε γράμματα)

Πρωινή Διαδρομή

2006-10-20T10:51:00.000+01:00

Λεωφορείο διπλό κάθε πρωί για το πανεπιστήμιο. Η θέση μου πάντοτε πάνω, μπροστα μπροστά, στο τζάμι. Το ‘μπαλκόνι’ μου. Αυτή η μισάωρη διαδρομή από κει πάνω κάθε πρωί έχει κάτι το ιδιαίτερο. Είναι η ώρα που μπορώ να κοιτάω τα σύννεφα, να βρίσκομαι λίγο πιο κοντά τους και να ονειρεύομαι με τα μάτια ανοιχτά όταν το μυαλό μου δεν έχει προλάβει ακόμη να ξυπνήσει. Είναι η ώρα που μαζεύονται οι σκέψεις και μπαίνουν στη σειρά όταν το μυαλό χτυπά υπερωρίες. Μαζεύονται, παίρνουν μορφή και γίνονται λέξεις στο μικρό τετραδιάκι. Να, όπως τώρα.
Μα κουνάει αρκετά εδώ πάνω. Και τα γράμματα μου δύσκολο να τα διαβάσεις. Γραμμές τραβιούνται δεξιά κι αριστερά απότομα. Γραμμές που δεν τις διάλεξα, έρχονται και με βρίσκουν από μόνες τους. Διεκδικούν με θράσσος μια θέση ανάμεσα στις λέξεις μου.
Βρέχει σήμερα. Το τζάμι έχει θολώσει. Κοιτώντας έξω την ελαφρώς παραποιημένη πραγματικότητα, σκέφτομαι πόσο αληθινή είναι άραγε η δική μου. Απλώνω το χέρι και σκουπίζω λίγο με την παλάμη μου ένα μικρό κομματάκι τζάμι εμπρός μου. Για να δω λίγο καλύτερα, λίγο πιο καθαρά. Το τζάμι καθαρίζει λίγο από μέσα, μα οι σταγόνες της βροχής είναι ακομη εκεί, στην έξω πλευρά του, συνεχιζοντας να αλλοιώνουν την εικόνα που φτάνει στα μάτια μου. Το μόνο που άλλαξε είναι η παλάμη μου, που έμεινε υγρή και παγωμένη. Πόσες σταγόνες θα πρέπει να σκουπίσω για να βρω την αλήθεια μου? Τα χέρια μου θα αντέξουνε στο κρύο?
Που και που ο ήλιος που καταφέρνει να ξεφύγει από τα σύννεφα παίζει για λίγο με τα μάτια μου. Τα κλείνω. Είναι πρωί και δεν μπορώ το τόσο φως. Με τυφλώνει και δε βλέπω τιποτα. Τουλάχιστον όταν κλείνω τα μάτια βλέπω οτι θέλω εγώ..
Παρόλη τη φασαρία, το πράσινο της διαδρομής καταφέρνει συνήθως να με ηρεμίσει. Έχω μάθει να κλείνω τα αυτιά μου και να απομονώνομαι. Αν σε κάτι είμαι καλή, είναι σ’αυτό. Στο να χτίζω τοίχους γύρω μου και να μένω με τον εαυτό μου.
Φτάσαμε κιόλας.. Φρένο. Η πόρτα ανοίγει. Στη σειρά για την έξοδο. Το απόγευμα πάλι..

Μπλουμ

2006-10-20T00:22:00.000+01:00

Πότε πάνω, πότε κάτω. Πότε στην επιφάνεια, πότε στο βυθό, καμιά φορά και στα σύννεφα.

Καιρός για μια βουτιά στα βαθιά. Όσο πιο μέσα μου μπορώ. Μήπως και καταφέρω να βρω τι μου φταίει.
Μη φύγεις. Μείνε να με τραβήξεις πάνω αν δεις πως αργώ εκεί κάτω.
Αν ξεμείνω από αέρα, θα μου δώσεις λίγο από τον δικό σου..?

Immortal Story

2006-10-15T19:13:00.000+01:00

I have heard it before..

..long ago..

..but Where..?

Παύλος Παυλίδης - Immortal Story

Η νύχτα που ρχεται..

2006-10-14T18:48:00.000+01:00

..μοιάζει να είναι jazz..

Matt Damon - My Funny Valentine

Nina Simone - Don't Explain

Chet Baker - You Don't Know What Love Is

Billie Holiday - I'm a Fool to Want You

Ella Fitzgerald - Misty

What a day!

2006-10-12T17:46:00.000+01:00

So glad it's finally over..! :)

Δωράκι για τα αυτιά: Sometree - Hands and Arrows

.

2006-10-08T01:18:00.000+01:00

Φαντάσματα. Κι απουσίες. Κι ανούσιες παρουσίες.
Και τι κάνω εδώ? Και γιατί είμαι μ΄ όλους αυτούς?
Αφού αλλού θα ήθελα να ήμουν…
Πες μου..
πώς γίνεται κανείς αόρατος?
πώς ταξιδεύει κόντρα στο χρόνο?
Ξέρεις..?

Marianne Faithfull - There is a Ghost

Σταγόνες μέλι στην άκρη της γλώσσας

2006-10-04T14:36:00.000+01:00

Θυμάσαι που όταν ήμασταν μικρά κι άνθιζε το αγιόκλημα στην αυλη, πηγαίναμε και μαζεύαμε τα άσπρα και πορτοκαλί ανθάκια του? Θυμάσαι που κόβαμε το κάτω μέρος τους και τραβώντας προσεκτικά τον ανθήρα γευόμασταν το νέκταρ που μαζευόταν στην άκρη του? Μια τόση δα σταγόνα στην άκρη της γλώσσας μας. Κι όμως, τόση γλύκα! Και θέλαμε συνέχεια κι άλλα, κι άλλα, μα ήταν ψηλά και δεν τα φτάναμε. Ή μάλλον, εμείς ήμασταν μικροί..
Και τώρα? Τώρα το αγιόκλημα δεν υπάρχει. Τη γεύση απ΄το νεκταρ του όμως ακόμη την έχω στο στόμα. Μου τη θυμίζουν λέξεις εδώ κι εκεί γραμμένες. Πώς γίνεται οι λέξεις να ‘χουν γεύση? Πώς μπορεί να βγάζουν τόση γλύκα μερικά γράμματα ζωγραφισμένα στη σειρά?
Κόβεις ανθάκι και τραβάς. Το ακουμπάς στη γλώσσα μου. Γίνεται λέξη και στάζει μέλι. Κόβω άλλο ένα και στο δίνω. Έτσι, να σε γλυκάνω.
Και να γινόταν να μπορούσαμε να φτάσουμε και τ’αλλα, τα ψηλά..! Γιατί από τότε ξέραμε πως είναι πιο γλυκά εκείνα. Τα λούζει ο ήλιος και γελούν και η χαρά τους τα γλυκαίνει. Μα ξέρουμε καλά πως κάτι τέτοιο δε μπορεί να γίνει. Όχι γιατί είναι ψηλά πολύ, μα ίσως γιατί ακόμη δεν καταφέραμε να μεγαλώσουμε αρκετα..

Αν

2006-09-29T12:08:00.000+01:00

Αν αν και αν.. Κι αν όχι? Κι αν ίσως έτσι..? Κι αν αλλιως..?
Αν και αν και ίσως και μπορεί..
Αν κι αφέλεια.
Αν κι ασφάλεια..?
Ανασφάλεια Ανασφάλεια Ανασφάλεια..
Σφαλιάρα! Ξύπνα!
Εδώ, χωρίς αν.
Χωρίς καν ενα αν..
Χωρίς κανένα αν..
Χωρίς κανέναν..

While waiting..

2006-09-27T00:47:00.000+01:00

..something broke

Βράδυ Σαββάτου, κι εσύ 'σαι κάπου..

2006-09-23T22:14:00.000+01:00

Ποτέ δε μου άρεσαν τα Σαββατόβραδα. Ποιοι είναι όλοι αυτοί? Που ήταν τόσες μέρες? Με ένα ποτό στο χέρι κουνιούνται στο ρυθμό της μουσικής, κολλημένοι ο ένας πάνω στον άλλο. Ποτά που χύνονται, διαθέσεις που ξεχύνονται, καταπιεσμένες λες όλη τη βδομάδα που πέρασε. Ξεχύνονται σε πίστες, σε μπάρες, στους δρόμους. Βλέμματα, που σαν κρυμμένα τόσες μέρες, ξεθαρρεύουν, φλερτάρουν. Άλλοτε έξυπνα, όμορφα, άλλοτε πρόστυχα. One night stands, καινούριοι έρωτες, καινούριες αγάπες, καινούριες απάτες, καινούριες αυταπάτες, καινούριοι χωρισμοί. Ποτά νοθευμένα, κατεβαίνουν σε στομάχια ήδη πειραγμένα το ένα μετά το άλλο. Κεφάλια φτιαγμένα, ίλιγγοι, ανακάτεμα, ξερατά σε γωνιές. Μουσικές στη διαπασών, ηχεία που τρίζουν, αυτιά που δεν ακούν τίποτα πια, μάτια θολά που τα βλέπουν όλα ωραία. Μιζέρια φτιασιδωμένη με όμορφα χρώματα, κάτω από φώτα που αναβοσβήνουν ρυθμικά. Μιζέρια καλά καμουφλαρισμένη. Μιζέρια που κανείς δεν την παραδέχεται.
Θέλω αέρα. Θέλω χώρο. Το χώρο μου. Να μπορώ να ανασαίνω. Θέλω να μπορώ να ακούω. Θέλω να μπορείς να με ακούς. Θέλω η μιζέρια του Σαββατόβραδού μου να μην είναι μακιγιαρισμένη , να μην είναι χωμένη κάτω από αστραφτερά υφάσματα, να μη μυρίζει πατσουλί.. Θέλω να μπορείς να τη δεις με μάτια καθαρά. Θα είναι εκεί κι αύριο το πρωί εξάλλου. Η ίδια πάλι. Άσε με να μείνω σπίτι λοιπόν. Τηλεόραση, τηλέφωνο και νετ. Δικαίωμα στη μιζέρια του Σαββατόβραδου!

The Orchids - Another Saturday Night

Μέσα στον κήπο της δικιάς μου μοναξιάς..

2006-09-23T00:47:00.000+01:00

...θα ρθει?

Παύλος Παυλίδης - Ο Κηπουρός

Does this fight have a winner..?

2006-09-21T13:19:00.000+01:00

Παλεύω να κρατήσω τη γρίπη μακριά
Παλεύω να κρατήσω τον εαυτό μου μακριά
Παλεύω από χθες να ανεβάσω ενα ποστ αλλα δεν...
Παλεύω να βάλω τις σκέψεις μου σε τάξη
(μα δεν είναι και το ευκολότερο πράγμα στον κόσμο..το βλέπεις άλλωστε)
Παλεύω με μένα
(και δεν ξέρω κι από που θα μου ρθει..)
Εχω λαλήσει τελείως..παει..
Κρατήσου μακριά μη σε πάρει κι εσένα καμια αδέσποτη κατα λάθος..

p.s.

2006-09-18T00:28:00.000+01:00

Η μπόρα έπιασε. Η μπάρα έπεσε. Περιμένω να ανέβει ξανά. Περιμένω, και περιμένω, και περιμένω...

Μπα..δε γαμιέται? Βαρέθηκα να περιμένω. Ανοίγω πόρτα και βγαίνω. Πάω και με τα πόδια. Κι όποιος με ψάξει ξέρει που θα με βρει.

Πάμε ξανά στα θαύματα όπως μια φορά

2006-09-15T10:43:00.000+01:00

Βήματα χιλιάδες και ρόδες που κυλούν..

Μα αυτός ο δρόμος που με πάει..?

Σκόνη, λακούβες και στροφές..

Περάσματα επικίνδυνα, με ταχύτητες τρελές..

Μα αυτός ο δρόμος που με πάει..?

Αυτός ο δρόμος που με πάει..?

...

2006-09-14T11:19:00.000+01:00

Τελεία. Τελεία. Κι άλλη μια, να γίνουν τρεις. Για όσα δεν είπα. Πάρε το μολύβι σου και ζωγράφισε γραμμούλες από πάνω. Να γίνουνε θαυμαστικά. Για όσα κατάλαβες.

Τελεία. Τέλος? Για κουνησέ την λίγο, πήγαινε την λιγο πιο πάνω. Άνω τελεία. Καλύτερα έτσι τελικά. Μη βάλεις κι άλλη, θα γίνουν άνω κάτω, και ποιος να τις μαζεύει μετα!

Τελεία κι άλλη μια κι άλλη παραπέρα. Θυμάσαι το παιχνίδι, ε? Ελα, ξεκίνα να τις ενώνεις. Με τη σειρά. Ξεκίνα, να δούμε τι θα βγεί.

Τελεία. Πιάσε τον τόνο και κάντον λιγο πιο κεί. Πάνω από το έψιλον άστον, μια χαρά είναι. Τέλεια. Τέλεια.

Oceans never listen to us anyway

2006-09-13T11:34:00.000+01:00

He says your name out loud

At miniature rooms where no one’s found

It’s a desperate sound.

Yo ho! The distant shore!

He stands his feet down

You hear his knuckles on your door.

He wants to send you drawings

Drawings of men with faithful hands

They will make such good boyfriends

He wants to tell you stories

Stories of boys who stomped their feet saying,

“Shut – shut up I am dreaming of places Where lovers have wings.”

Sunset Rubdown - Shut Up, I'm Dreaming of Places Where Lovers Have Wings

We'll stumble on our words..?

2006-09-12T10:49:00.000+01:00

Πιάνω μια λέξη από σένα. Βάζω το χέρι στην τσέπη μου και βρίσκω αλλη μια. Τις βάζω δίπλα-δίπλα και τις κολλάω μετά στον τοίχο. Να τις βλέπεις. Παίρνεις και βάζεις κι άλλη μια από κάτω. Χαίρομαι που βρηκες τη σωστή, αυτή που ψαχνα. Είχα ξεχάσει σε ποιο συρτάρι ήταν καταχωνιασμένη!
Λέξη στη λέξη, κοιτα, ο τοίχος γέμισε! Στέκομαι απέναντι και τον κοιτώ. Το μάτι πέφτει σε μερικές γωνιές συνέχεια. Διαβάζω ξανα.
Και χαμογελάω, κοιτα! :)

Again and again and again..

2006-09-09T20:02:00.000+01:00

Με αφορμή το προηγούμενο ποστ σκέφτηκα πως πρέπει να γράψω ένα ποστ για τις αγαπημένες μου ταινίες. Τα βαλα κάτω, έψαξα από δω, έψαξα από κει, δύσκολο να διαλέξω. Εξάλλου όπως κι οι μουσικές, έτσι κι οι ταινίες. Σου κάνουν κλικ πάντα αναλογα με τη διάθεση και τη φάση στην οποία βρίσκεσαι κάθε εποχή. Υπάρχουν βέβαια πάντα και κάποιες ταινίες που όσες φορές και να τις δεις δεν τις βαριέσαι ποτέ. Ζορίστηκα να περιοριστώ στη δεκάδα, κι έχω αφήσει απ’ έξω ταινίες εκπληκτικές σίγουρα, μα να μερικές από αυτές που αγαπώ (με χρονολογική σειρά).
Σε κάποιες έχω ανεβάσει και κάποιο κομμάτι από το σαουντρακ τους.

1. Metropolis (1927) – Fritz Lang
‘There can be no understanding between the hand and the brain unless the heart acts as mediator’

2. Casablanca (1942) – Michael Curtiz
***As time goes by (από Bryan Ferry κι όχι το κανονικό της ταινίας)

3. Time of the Gypsies (1988) – Emir Kusturitsa

4. Les Amantes del Circulo Polar (1998) – Julio Medem
‘I could tell my life story as a train of coincidences’

5. Requiem for a Dream (2000) – Darren Aronofsky
***Summer Overture

6. High Fidelity (2000) – Stephen Frears
‘What came first, the music or the misery? People worry about kids playing with guns or watching violent videos, that some sort of culture of violence will take them over. Nobody worries about kids listening to thousands, literally thousands of songs about heartbreak, rejection, pain, misery and loss. Did I listen to pop music because I was miserable? Or was I miserable because I listened to pop music?’
***Always see your face

7. Le Fabuleux Destin d’ Amelie Poulain (2001) – Jean-Pierre Jennet
‘Time’s funny. When you’re a kid it passes slowly and next thing you’re fifty and your childhood fits into a rusty little box’

***La Valse des Monstres

8. Shrek (2001) – Andrew Adamson, Vicky Jenson
No comments.. :p

9. Hable con ella (2002) – Pedro Almodovar
‘Love is the saddest thing when it goes away, as a song by Jobim goes.’
***El Amante Menguante

10. Oldboy (2003) - Chan-wook Park

'Laugh and the world laughs with you. Weep and you weep alone..'
***The Searchers

So far so good

2006-09-08T10:44:00.000+01:00

Ε, ξημέρωσε και το αύριο. Εντάξει, φτηνά τη γλιτώσαμε. Οι απώλειες ασήμαντες. Μέχρι εδώ καλά. Στο μυαλό μου έρχεται το Μίσος του Κασοβιτς κι ο τύπος που καθώς πέφτει από τον ουρανοξύστη επαναλαμβάνει ΄Μέχρι εδώ καλα...Μέχρι εδώ καλά..’ Και συνεχίζει λέγοντας πως δεν έχει σημασία το πως πέφτεις. Σημασία έχει το πως θα προσγειωθείς.

Μέχρι εδώ καλά λοιπόν.

Βέροια, Θεσσαλονίκη, Αθήνα.. ο Όλυμπος μας τελείωσε

2006-09-06T16:18:00.000+01:00

Βέροια..

Θεσσαλονίκη..

Αθήνα..

Στον Όλυμπο ίσως να ήταν πιο εύκολο να φτάσω αλλά το Nottingham μου 'λαχε, τι να 'κανα? Μετά από ένα επικό ταξίδι ο Οδυσσέας κατάφερε τελικά να γυρίσει στην Ιθάκη του. Από χθες το απόγευμα έχει περάσει απο Κύκλωπες και Λαιστρυγόνες, τη σκαπούλαρε απο τη Σκύλλα και τη Χάρυβδη, έδωσε και μια μούντζα στην Κίρκη και έφτασε μετά πολλών κόπων και βασάνων σπίτι του. Έχει πιει απίστευτες ποσότητες καφέ αεροδρομίου, έχει εντρυφίσει στο sudoku κι έχει μαζέψει το κρύο της αρκούδας. Θα ήθελε πολύ να αρχίσει να καταριέται την τύχη(?) του, μα δε θα το κάνει. Απλά και μόνο γιατί η μέρα δεν τελείωσε ακόμη και φοβαται για το τι μπορεί ακόμη να τον περιμένει. Επιλέγει να ξορκίσει το κακό πέφτοντας για ύπνο και να μην κουνηθεί από το κρεβάτι μέχρι να ξημερώσει το αύριο. Όνειρα δε θέλει. Ύπνο μόνο. Καληνύχτα σας.

Ακόμη ένα ποτηράκι

2006-08-30T10:53:00.000+01:00

Βάλε άλλο ένα. Κι ακόμη ένα. Κι ένα για σένα. Κι ένα για μένα. Αντε κι ένα για όσους δεν είναι εδώ. Ε κι ένα ακόμη. Κι ένα παραπάνω. Αντε κι ένα τελευταίο. Τελευταίο? Ε όχι, νωρίς είναι ακόμη, φέρε άλλο ένα. Οι μεζέδες γεμίσαν το τραπέζι. Το μαγαζί δικό μας. Η Luz Casal σαν να κλαίει από πίσω. Piensa en mi. Και τα παγάκια στο ποτήρι να κάνουν κουδουνίζοντας το τσίπουρο λευκό. Αντε, ακόμη ένα ποτηράκι. Στην υγειά μας μωρέ.

Ready to take off

2006-08-19T20:51:00.000+01:00

Ώρες μετράω πλέον. Τελείωσαν οι μέρες, τελείωσαν τα ψέματα. Σε 9 ώρες θα αφήσω τη βροχή και το κρύο πίσω μου. Σε 12,5 θα βγω στον ήλιο. Πάω να γεμίσω τις μπαταρίες μου. Θα τα ξαναπουμε σύντομα. Θα μπαίνω να ξεσκονίζω που και που όταν μπορώ. Να περνάτε καλά!

Όνειρο Θερινής Νυκτός

2006-08-19T01:48:00.000+01:00

Θα έχω τα πόδια μου καρφωμένα στα πετάλια. Και θα τσουλάω. Η αλυσίδα, χρόνια αλάδωτη, θα διαμαρτύρεται. Θα τσουλάω στην κατηφόρα. Και θα έχω στο πρόσωπό μου τον άνεμο, και το μέτωπο μου θα το βρέχουν μικρές ψιχάλες. Θα τσουλάω και θα κοιτώ την μπροστινή μου ρόδα. Θα τη βλέπω που πάει μπροστά, κι ας κυλά προς τα κάτω. Είδες τελικά πως το κάτω μπορεί να γίνει και μπροστά?
Κι όταν φτάσω στο τέρμα θα πατήσω το φρένο. Και θα τ΄ ακούσω να τσιρίζει, να διαμαρτύρεται καθώς θα τρίβεται στη ρόδα πάνω. Θα πατήσω φρένο και θα σταματήσω μπροστά σου. Και θα σ’ ανεβάσω στη σχάρα πίσω μου. Θα περάσεις τα χέρια σου γύρω απ΄ τη μέση μου για να κρατηθείς. Θα σου πω να προσέχεις. Να με βαστάς γερά να μην πέσεις, να μη σε χάσω. Και θα ξεκινήσω το πεντάλ. Δε θα ‘ναι πάντα εύκολο, το ξέρω. Γιατί δε θα χει κατηφόρες άλλες ο δρόμος να τσουλάμε. Πότε ίσιωμα και θα πηγαίνουμε με ευκολία, πότε ανηφόρες θα μας βρίσκουν και τα πράγματα θα ζορίζουν. Και θα τραβώ πεντάλ και θα κουράζομαι. Η ανάσα μου θα κόβεται στην ανηφόρα και θα σου λέω πως δεν αντέχω άλλο. Πως θα σταματήσω. Πως θα τσακιστούμε. Μα θα χω τη δική σου ανάσα στο πίσω μέρος του λαιμού μου και θα σου κλέβω μικρές πνοές για να τα βγάλω πέρα, γιατί οι δικές μου δε θα μου φτάνουν. Και θα τις ανεβαίνουμε τις ανηφόρες μαζί γιατί έτσι μόνη μου δε θα μπορώ. Κι όταν θα φτάνουμε στην κορυφή μόνο ίσιωμα θα χει. Θα σταθούμε για λίγο. Όσο για να χαθούν τα μάτια μας στα απέραντα λιβάδια με τα ανθισμένα κίτρινα ντάφοντιλς. Και θα κόψουμε μερικά. Θα τα βάλουμε στο καλάθι μας μπροστά. Και θα συνεχίσουμε να τσουλάμε.. να τσουλάμε.. να τσουλάμε.. μέχρι να νυχτώσει.

Yann Tiersen - Monochrome

Καθρέφτης

2006-08-16T16:13:00.000+01:00

Κάθε φορά που κοιτώ στον καθρέφτη κάποιος άλλος μου κλείνει το μάτι από κει μέσα. Ένας από τους πολλούς μου εαυτούς. Καθένας κι άλλο χρώμα. Ο μαύρος, ο μπλε, ο κόκκινος.. Καμιά φορά τα χρώματα μπερδεύονται κι είναι δύσκολο να τους αναγνωρίσω. Μπαίνει ο ένας μες στον άλλον, γίνονται ένα, φτιάχνουν συνδυασμούς περίεργους. Άλλοτε όμορφους, άλλοτε τελείως απωθητικούς που ούτε κι εγώ δεν τους αντέχω.
Να, αυτός που βλέπεις είναι ο ασπρόμαυρος. Λίγος από τον μαύρο που ήρθε και μπλέχτηκε μες στον άσπρο μου. Ή λίγος από τον άσπρο που πήγε και χώθηκε μες στον μαύρο μου..δεν ξέρω.. Είναι αυτός που βλέπει το ποτήρι πότε μισοάδειο, πότε μισογεμάτο. Αυτός που ταλαντεύεται πάντα πάνω στη λεπτή γραμμή που χωρίζει την αισιοδοξία από την απαισιοδοξία. Αυτή που κάποιοι τη βαφτισαν ρεαλισμό ίσως..? Δεν ξέρω αν υπάρχει τέτοιο πράγμα. Κι ας θέλω να πιστεύω ώρες ώρες πως ζω μέσα του. Είναι ο κίτρινος ψεύτης εαυτός μου τότε που μου το λέει και προσπαθεί να με πείσει. Συνήθως τα καταφέρνει. Όσο κι αν μισώ το ψέμα του, δε μπορώ να μη θαυμάσω την ικανοτητά του να πείθει όχι μόνο εμένα μα και τους άλλους γύρω μου.
Να, αυτός που βλέπεις είναι ο ασπρόμαυρος εαυτός μου. Είναι λίγο από μένα, λίγο από την αντανάκλαση όλων αυτών που είναι δίπλα μου, όλων αυτών που είναι μέσα μου, ίσως και λίγο από σένα. Λίγο μάυρο, λίγο άσπρο και λίγο περισσότερο γκρι. Μια δόση χαράς, μια δόση λύπης και λίγη μελαγχολία εννίοτε αν βάλει το χεράκι του κι ο μπλε εαυτός μου.
Αυτό που βλέπεις είναι το ασπρόμαυρο εγώ μου που σου χαμογελά. Ή μήπως όχι..?

Φοίβος Δεληβοριάς - Ο Καθρέφτης

Να λείπει απάνω ο ουρανός..

2006-08-14T21:13:00.000+01:00

Θανάσης στα ηχεία. Αντρίκος και Λενιώ στο msn. Η ίδια μουσική στ’ αυτιά και των τριων. Μαυροδάφνη Πατρών στην κούπα μου, ουζάκι με πολύ πάγο στο ποτήρι του Αντρέα, ουισκάκι στης Λένας. Και οι αποστάσεις μικραίνουν, εκμηδενίζονται. Και είμαι εκεί και είναι εδώ. Και να, για άλλη μια φορά βλέπω το πόσο σχετικές είναι οι αποστάσεις. Και να, για άλλη μια φορά βλέπω πως οι αποστάσεις δεν είναι για να μας χωρίζουν αλλά για να μας ενώνουν. Για να τις διανύουμε και να μας φέρνουν κοντά. Και δεν πειράζει που δε μπορώ να δω τα μάτια τους, που δεν μπορώ να αγγίξω τα χέρια τους, που δεν μπορώ να ακούω τη φωνή τους. Ακούω την καρδιά τους. Κι αυτό είναι αρκετό.

(Καλη)μερα

2006-08-13T11:47:00.000+01:00

Κυριακή πρωί. Στα χέρια μια μεγάλη κούπα ζεστό καφέ. Χωμένη στον καναπέ με μια κουβέρτα αγκαλιά. Η τηλεόραση ανοιχτή. Αεροπλάνα, τρομοκράτες, πόλεμος, κρίκετ περνούν μπροστά από τα μάτια μου, βουίζουν στα αυτιά μου. Δεν καταλαβαίνω. Δεν πολύδίνω σημασία. Την έχω ανοιχτή για να σπάει την ησυχία. Μια ψευδαίσθηση παρέας.

Κυριακή πρωί. Τραβώ την κουρτίνα. Ψιχάλες στο παράθυρό μου. Αέρας έξω. Κρύος φαντάζομαι. Δε θέλω να μάθω. Φθινόπωρο στα μέσα του Αυγούστου. Καιρός για χουχούλιασμα. Δε θέλω να κάνω τίποτα. Δε θέλω να σκέφτομαι τίποτα. Θέλω να κάτσω εδώ όλη μέρα. Με την τηλεόραση ανοιχτή να παίζει αδιάφορα, με το λάπτοπ αγκαλιά, με τον καφέ δίπλα.

Θα μου κάνεις παρέα..?

It's the final countdown

2006-08-11T11:17:00.000+01:00

Μετρώ τις μέρες για να φύγω. 8.5 και σήμερα, μα μοιάζουνε πολλές. Μετρώ τις μέρες για να τελειώσω ό,τι έχω να κάνω εδώ. 8.5 και σήμερα, μα μοιάζουν τόσο λίγες! Μετρώ τις μέρες που θα είμαι εκεί. 16. Μετρώ τις νύχτες. 16 κι αυτές. Ακούγονται αρκετές. Μετρώ όλα αυτά που θέλω να κάνω. Ξαναμετρώ τις μέρες, ξαναμετρώ τις νύχτες. Δε μου φτάνουν ουτε για πλάκα! Μετρώ επιθυμίες, μετρώ υποχρεώσεις, βάζω προτεραιότητες. Μπα, πάλι δε μου βγαίνουν.. Μετρώ όλους αυτούς που θα θελα να δω. Μετρώ αγκαλιές, φιλιά, και χαμόγελα. Πόσο μου λείψαν! Μετρώ τους μήνες που περάσαν χωρίς αυτά. Θεε μου, αντεξα τόσο? Μετρώ ήλιους. Μετρώ ουρανούς καθαρούς. Μετρώ κύμματα. Θα προλάβω?
Ένα χρονόμετρο τρέχει μες στο κεφάλι μου. Κι εγώ τρέχω να τα βάλω όλα σε τάξη. Θα θελα να γινόταν για 16 νύχτες να μην κοιμάμαι. Να ρουφήξω, να ρουφήξω ό,τι μπορώ για να πάρω μαζί μου. Αποθέματα για να βγάλω τον χειμώνα.
Θα θελα..Θα θελα..Θα θελα.. Είναι τόσα πολλά!
Ουφ! Πάω να ξαναμετρησω!

Μ' ένα αερόστατο να πάμε στο φεγγάρι..

2006-08-09T23:37:00.000+01:00

..ένα αεράκι να μας πάρει..

Φωτιά κι Αέρας..

..να κάνουμε δική μας τη μικρή ζωή μας..

Αλκίνοος Ιωαννίδης - Παράκληση

Το ωραιότερο ταξίδι που χω κάνει...

2006-08-08T23:06:00.000+01:00

Κάποιος καθόταν κάποτε σ’ αυτόν τον καναπέ κι ονειρευόταν. Δεν ήμουν εγώ. Κάποιος άπλωνε το κουρασμένο του κορμί στα αφράτα τότε μαξιλάρια του ψάχνοντας για λίγες στιγμές ξεκούρασης όταν γυρνούσε απ’ τη δουλειά. Δεν ήμουν εγώ. Κάποιος πέρασε βράδια κουλουριασμένος πάνω του, χαμένος στις σκέψεις του, χώνοντας τις παλάμες του στις στενές σχισμές ανάμεσα στα μαξιλάρια του ψάχνοντας λίγη ζεστασιά. Δεν ήμουν εγώ. Κάποιος έκανε έρωτα πάνω στο κόκκινο βελούδο του. Το πότισε με τον ιδρώτα του. Δεν ήμουν εγώ.
Κάποιος αποφάσισε πως δεν τον θέλει πια. Δεν του κάνει. Μα δεν μπόρεσε να τον αποχωριστεί και τελείως.. Πώς να πετάξει έτσι τα κόκκινα όνειρά, τις κόκκινες σκέψεις του, τους κόκκινους έρωτές του?
Κρυμμένος σε μια γωνιά του χορταριασμένου κήπου στέκει με τη θλίψη να φτιάχνει σχήματα πάνω στο κόκκινο πανί του. Τα αφράτα μαξιλάρια του τα χει χάσει πια. Τη θέση τους πήραν μερικά πέταλα της λευκής τριανταφυλλιάς που στέκει δίπλα του, παρατημένη κι αυτή. Αγκαλιά τώρα ονειρεύονται πότε θα τους πάρει ο άνεμος. Κάνουν ταξίδια. Μαζί τους κι εγώ.

Παύλος Παυλίδης - Η Σπασμένη Πολυθρόνα

Truth Illusions

2006-08-06T16:59:00.000+01:00

Δύσκολο καμιά φορά να ξεχωρίσεις ποια είναι η αλήθεια και ποια η ψευδαίσθηση της αλήθειας. Οι σκέψεις σου χτυπούν στον τοίχο και η αντανάκλασή τους πέφτει στο νερό, βουλιάζει, χάνεται. Ένας τρόπος υπάρχει μόνο για να τη βγάλεις καθαρή κάθε φορά. Τα χέρια σου. Άπλωσέ τα κι ακούμπα στον τοίχο. Αν νιώσεις πως είναι στέρεα και στεγνά θα ξέρεις πως είσαι σε καλό δρόμο. Τώρα που τα ένιωσες να υγραίνονται, να βυθίζονται και να αλλοιώνουν ακόμη κι αυτή την εικόνας της αντανάκλασης της αλήθειας σου, ξέρεις.. Ένα βήμα πίσω, πιάσε τοίχο και σιγά σιγά και προσεκτικά θα βγεις στο φως. Εγώ θα περιμένω εκεί έξω. Και δε θα ‘μαι η μόνη.

There is a light that never goes out

2006-08-05T14:13:00.000+01:00

There’s a crack in the roof, where the rain pours through. That’s the place you always decide to sit.Here, here, get me out of here. Wake me under city lights. An apple and a kiss on my ear. Fly like days. Let time erase all our mistakes.Forget past indiscretions and stolen possessions.You’re high, in the cold light.
I know the road we’re on is narrow.Along comes tomorrow, we’re gonna see the sun and with the wing of the first sparrow new light of tomorrow.
Not afraid to be lost. And if you burry me, add three feet to it. One for your sorrow, two for your sweet, three for the strange things we never forget .
And long after we’re safe, the lights will not fade...

The Walkabouts - The Lights Will Stay On (live)

The Husky Rescue - New Light of Tomorrow

Devics - City Lights

Tindersticks - Travelling Light

Placebo - In the Cold Light of Morning

The Smiths - There is a Light that Never Goes Out

*Photo by global

Τύψεις..

2006-08-03T14:08:00.000+01:00

..για ό,τι άφησα να πέσει από τα χέρια μου και να τσακιστεί στο έδαφος, αντί να το ακουμπήσω μαλακά κάτω.

..γιατί όχι, δε θα άλλαζε τίποτα για μένα αλλά ίσως να μπορούσα να το κάνω λίγο ευκολότερο και λιγότερο επώδυνο για σένα.

..γιατί ίσως να μην προσπάθησα αρκετά. Ίσως πάλι και καθόλου..

..για τον εγωισμό μου που δε με άφησε να σκεφτώ τίποτα πέρα από τον εαυτό μου και το τι θέλω εγώ. Ή μάλλον, το τι δε θέλω εγώ..

..γιατί βλέπω πως παρόλα αυτά είσαι ακόμη εκεί...

..γιατί δείχνεις μια χαρά μα ξέρω πως έχω σπάσει κάτι εκεί μέσα. Ατσούμπαλη όπως πάντα…

..γιατί ξέρω πως έτσι κι αλλιώς δεν μπορώ να κάνω κάτι γι’αυτό.

..γιατί, όσο παράλογο κι αν ακούγεται, αν μου είχες θυμώσει έστω και λίγο ίσως να ένιωθα καλύτερα τώρα. Μα κοιτα..πάλι τον εαυτό μου σκέφτομαι…

Πουτάνα Ζωή

2006-08-01T11:34:00.000+01:00

Πουτάνα ζωή!
Μόλις λες πως επιτέλους σου χαμογέλασε κι εσένα, πως βρήκες ένα λόγο για να ζεις τελοσπάντων, πως βρήκες ένα λόγο για να ξυπνάς κάθε πρωί και να είσαι ευτυχισμένος , εκεί έρχεται και σου δίνει ενα χαστούκι με όλη της τη δύναμη. Μάλλον όχι χαστούκι, σε βάζει κάτω και σε τουλουμιάζει στο ξύλο. Και με τι δυνάμεις να ξανασηκωθείς? Στέκεται από πάνω σου χαιρέκακα και σου λέει ‘Φτάνει τόσο, πολύ χάρηκες! Τώρα θα πληρώσεις! Και η χαρά πληρώνεται πολύ ακριβά ανθρωπάκι! Πολύ ακριβά! Μόνο με τη ζωή σου μπορείς να την ξεπληρώσεις’
Πουτάνα ζωή! Πότε θα σταματήσεις να γελάς μαζί μας? ε?

Πριν 2 μήνες μου τηλεφώνησε όλο χαρά να μου πει πως αραβωνιάστηκε και πως θα γυρίσει τον Σεπτέμβρη στην πατρίδα του να παντρευτεί. Δεν έχουμε και τόσο στενή σχέση, μα ήταν τέτοια η χαρά του που είχε πάρει σβάρνα τα τηλέφωνα όλων των γνωστών και φίλων για να το πει! Πρώτη φορά τον άκουγα τόσο χαρούμενο!! Σαν μικρό παιδί! Ήταν πραγματικά ευτυχισμένος! Επιτέλους!
Τόσες μέρες που είμαι εδώ δεν τον είδα, φαντάστηκα πως ίσως έχει παει διακοπές. Σήμερα που ρώτησα, έμαθα πως δεν είναι καθόλου καλά και παράτησε τη σχολή μέχρι να μπορέσει να ξαναγυρίσει.Πριν ένα μήνα οι γιατροί διέγνωσαν καρκίνο..
Πουτάνα ζωή!
Πουτάνα ζωή!
Πουτάνα ζωή!

Κόκκινο

2006-07-31T23:41:00.000+01:00

Αυτό το ποστ είναι κόκκινο. Κόκκινο όπως η ταπετσαρία του δωματίου μου που κοιτώ ώρα τώρα. Χάνομαι στα νερά που κάνει το κόκκινο στους τοίχους μου. Κολυμπώ σε κόκκινες θάλασσες, πιάνω κόκκινα κοχύλια και φτιάχνω με το νου μου σχήματα. Κόκκινα πάντα. Καράβια κόκκινα στον ορίζοντα μου με ανοιχτά πανιά. Κόκκινα σύννεφα στον ουρανό μου. Ένα κόκκινος δράκος βγάζει κόκκινες φλόγες πάνω από την πόρτα μου. Ένα πουλί με κόκκινα φτερά είναι έτοιμο να πετάξει από το παράθυρό μου. Κόκκινο και το αστέρι εκεί πάνω στη γωνία. Κόκκινη κι η μαργαρίτα που φύτρωσε δίπλα στο κομοδίνο μου.
Αυτό το ποστ είναι κόκκινο. Ακουμπώ τα δάχτυλά μου στον τοίχο και νομίζω πως ξεβάφει σιγά σιγά. Κι είναι σαν να ρουφά το δέρμα μου όλο του το κόκκινο. Και το νιώθω να μπαίνει σιγα σιγά μέσα μου, και να κυλά στις φλέβες μου. Κουβαλά μια περίεργη ζεστασιά μαζί του. Κόκκινη ζεστασιά.
Αυτό το ποστ είναι κόκκινο. Γιατί αντί για αίμα, δες, έχω τώρα μια κόκκινη θάλασσα μέσα μου! Κι αν δεν πνιγώ, θα κάνω ταξίδια μακρινά. Κόκκινα πάντα!

Delete

2006-07-30T22:34:00.000+01:00

Υποσχέθηκα χθες βράδυ στον Α. πως σήμερα θα ανεβάσω ένα χαρούμενο ποστ. Απο το πρωί σκέφτομαι, σκέφτομαι, ψάχνω κάτι χαρούμενο να γράψω. Δε βρήκα. Γράφω, σβήνω, ξαναγράφω, τα σβήνω όλα πάλι γιατί δε μ’ αρέσουν, πολύ μίζερα μου κάνουν. Από το να γράψω κάτι μίζερο πάλι, καλύτερα να μη γράψω τίποτα. Συγνώμη Α. μου..τουλάχιστον κρατώ τη μισή υπόσχεση..

Αύριο ίσως να είναι μια καλύτερη μέρα, ίσως να έχω κάτι λιγότερο μίζερο να γράψω.

Ordinary Life Comes Easy

2006-07-29T09:39:00.000+01:00

'I can't breathe or be still

Neither feel cold nor the thrill..'

The Prayer Boat - Dead Flowers

Ασκήσεις Φυσικής για το σπίτι

2006-07-28T13:52:00.000+01:00

Τζάμι. Αντανάκλαση. Δυο ματιές συναντιούνται. Αμέσως μετά τη σύγκρουση αλλάζουνε πορεία και κινούνται προς την αντίθετη κατεύθυνση με την ίδια ταχύτητα.

Να υπολογιστεί ο χρόνος επιστροφής στο σημείο συνάντησης και το διάστημα που θα έχει διανύσει η καθεμία.

Φοβίες Ι : Ύψη

2006-07-27T00:10:00.000+01:00

Υπέρβαση. Αδρεναλίνη στο σώμα. Όση του έλειπε καιρό τώρα. Τα μάτια την περισσότερη ώρα κλειστά. Μα δειλά δειλά ανοίγουν.. για να ξανακλείσουν και πάλι. Τα χείλη σφαλιστά, κραυγή δε βγαίνει. Τα χέρια πιάνονται σφιχτά απ’ όπου μπορούν, ψάχνοντας απεγνωσμένα για μια ψευδαίσθηση ασφάλειας.

Είδα σήμερα για πρώτη φορά πως είναι να πετάς, πώς είναι να λούζεσαι τον αέρα. Αν αλλάζουμε ζωές, δε θα θελα να ήμουνα πουλί.. Δε θα θελα κάθε φτερούγισμά μου να μου υπενθυμίζει το πόσο ασήμαντο είναι το σώμα μου, πόσο ευάλωτο, πόσο πιστά υπακούει πάντοτε στους νόμους της φύσης, στον νόμο της βαρύτητας.

Υπέρβαση. Η στιγμή που το μόνο που υπάρχει στο μυαλό σου είναι δυο μεγάλα ερωτηματικά. Πόσο ακόμη? Θα το αντέξεις? Υπέρβαση στον χρόνο. Τα δευτερόλεπτα μοιάζουνε ώρες, τα λεπτά αγγίζουν τον αιώνα. Τα πόδια κομμένα, δεν τα αισθάνεσαι πια, δεν υπάρχουν. Δεν τα χρειάζεσαι εξάλλου, τα πόδια φτιάχτηκαν για να πατάνε στη γη. Η καρδιά έχει μετακομίσει. Έχει φτάσει στο στομάχι, και πιέζει από εκεί μέσα, θέλει να βγει κι από αυτό. Κι αυτή για κάτι άλλο θα φτιάχτηκε, μα μη με ρωτάς τώρα γιατί..

Υπέρβαση. Χαμογελάς? Μετά από όλο αυτό? Αυτό είναι το χαμόγελο της ικανοποίησης. Τα κατάφερα, ναι. Ας μην μπόρεσα να νικήσω τον φόβο μου. Τόλμησα έστω και τον πάλεψα για μια ολόκληρη μέρα. Κι από αύριο θα φοβάμαι νομίζω μια στάλα λιγότερο.

Κρυφτό

2006-07-26T00:59:00.000+01:00

Πιάνω ώρες ώρες τον εαυτό μου να κρύβεται...Να, όπως τώρα. Έτσι, δίχως λόγο. Να κρύβεται από τον έξω κόσμο, μα ακόμη περισσότερο να κρύβεται από μένα. Κάνω πέρα το δάχτυλο που μας χωρίζει και τον βλέπω να βάζει τα κλάματα σαν το παιδί που του πήραν το παγωτό από τα χέρια. Κι όταν τον ρωτώ γιατί, ποτέ δεν ξέρει να μου απαντήσει... Γαμώτο!

.

2006-07-24T22:57:00.000+01:00

Μπορεί να μην ξέρω σχεδόν ποτέ τι ακριβώς θέλω...

Μα ξέρω πάντοτε τι δεν θέλω...

Home Sweet Home

2006-07-24T02:08:00.000+01:00

Επιστροφή. Επί (κίνδυνη) –στροφή. Πρόσεχε!! Εδώ, σταμάτα εδώ πριν τα βγάλω. Φτάσαμε. 5,40. Όχι δεν έχω 10ρικο. Όχι δεν έχω ούτε 40. Ο σάκος ασήκωτος. Απορώ που τα είχα τόσα πράγματα.. Το πουρμπουάρ το τσάκωσες μια χαρά, βγες βρε χαμένε να δώσεις κι ένα χεράκι! Αν και φοβάμαι πως δε θα είδες καν πως κουβαλάω σάκο. Εδώ δεν έβλεπες τα φανάρια μπροστά σου, το σάκο μου θα έβλεπες?

Διαδρομή 5 λεπτών, από το σταθμό στο σπίτι, την έζησα σαν ώρα ολόκληρη, κι ας την έκανα σε 3.. Τρία εφιαλτικά λεπτά. Σε αποτυχημένο οδηγό της Φόρμουλα 1 μάλλον έπεσα.. (Κι εδώ νομίζω πως είναι η κατάλληλη ώρα για να καταραστώ την τύχη μου) Και δεν είναι πως θα τον φάγαν τα κυκλώματα.. Ούτε έβλεπε ούτε άκουγε ο άνθρωπος. Αλλά το γκάζι γκάζι, όλα κι όλα! Όλοι ένα όνειρο έχουν σ’ αυτή τη ζωή, αυτός δηλαδή τι? στο πηγάδι κατούρησε? Για να συνεννοηθούμε, να καταλάβει που θα με πάει, λίγο ακόμη και θα ‘κλεινε η φωνή μου.. Άσε που σε όλη τη διαδρομή είχε τη μούρη του κολλημένη στο τζάμι κι εμένα από πίσω να αναρωτιέμαι ‘Θα το δει το κόκκινο φανάρι άραγε..? Μα γιατί δεν τα κάνουν πιο μεγάλα..! Φρένοοο! Ουφ! Ας μου γύρισαν τα πάνω κάτω, τουλάχιστον το είδε.. Τώρα βρήκες άνθρωπε μου κι εσύ να περάσεις το δρόμο? Τα θέλει κι εσένα ο κώλος σου..’
Τρία λεπτά. Μπορεί να περάσει η ζωή σου όλη μπροστά από τα μάτια σου σε 3 λεπτά? Εμ δε μπορεί! Που να προλάβει? Τόσα που περνάνε από τα μάτια σου έτσι πως πάει ο Σουμάχερ, που να προλάβει να χωθεί και η δική σου η κακομοίρα η ζωή κάπου. Σπρώχνει από δω, στριμώχνεται από εκεί, τίποτα.. Μηδέν εις το πηλίκο.
Εγώ όμως για άλλο πράγμα ξεκίνησα να γράφω αλλά μάλλον το σοκ ήταν αρκετά δυνατό κι αδυνατώ να συγκεντρωθώ. (Εμείς γι’ αλλού κινήσαμε, γι’ αλλού, κι αλλού η ζωή μας πάει – κάπως έτσι). Απόψε είμαι στο σπιτάκι μου και πάλι. Μετά από τόσο καιρό σαν τσιγγάνος στους πέντε δρόμους, επιστροφή στη βάση. Στο χώρο μου, στο δωμάτιο μου, στην ησυχία μου, στους δικούς μου ρυθμούς που τους κοντρολάρω εγώ και δε χρειάζεται να τους προσαρμόσω σε κανενός άλλου τους ρυθμούς. And it feels really good!! :)))

Turn the lights off

2006-07-22T21:48:00.000+01:00

Όταν βλέπεις το πράσινο κίτρινο, δε σημαίνει πως είναι κιόλας.. Τα πάντα είναι θέμα φωτισμού.
Κι οι λέξεις μου καταπράσινες είναι. Μην κοιτάς που φαίνονται κιτρινισμένες που και που. Είναι που όταν συννεφιάζει ανάβουνε τα φώτα.

Για Φαντάσου..

2006-07-21T14:48:00.000+01:00

..να άνοιγες μια μέρα το παράθυρό σου κι αντί για πουλιά να πετούσαν χρυσόψαρα εκεί έξω..!

Είμαι απ' αυτούς..

2006-07-20T10:23:00.000+01:00

..που προσπερνάς στο δρόμο χωρίς να ρίξεις δεύτερη ματιά, που μόλις στρίψεις στη γωνία τους έχεις ξεχάσει ήδη

..που δε μιλούν πολύ, μα που δεν τσιγκουνεύονται τα χαμόγελα

..που σπάνια νευριάζουν, σπάνια υψώνουνε φωνή

..που δε θα τους δεις ποτέ να κλαίνε μπροστά σου

..που προσέχουνε πάντα τους στίχους των τραγουδιών

..που κάθονται σε μια γωνιά και πίνουν όταν οι υπόλοιποι χορεύουν

..που τραβούν τις κουρτίνες και κλείνονται στον εαυτό τους με την πρώτη ευκαιρία

..που δεν έχουν συμβουλές ούτε λόγια παρηγοριάς να σου δώσουν, μα που μπορούν να κάτσουν να σε ακούσουν με τις ώρες και να σου δώσουν μετά μια αγκαλιά κι ένα φιλί

..που δεν ξέρουν πολλά, μα δε ντρέπονται να πουν ‘Δεν ξέρω’

..που δεν ενθουσιάζονται εύκολα και είναι πάντα συγκρατημένοι

..που δεν ερωτεύονται εύκολα

..που δεν ξέρουν να αγαπούνε λίγο

..που αν τους κερδίσεις θα γίνουνε χαλί να τους πατήσεις

..που έχουν ελάχιστους φίλους μα που θα μπορούσαν να κάνουν τα πάντα γι’ αυτούς

..που ταξιδεύουν μόνοι, πάνε διακοπές μόνοι, πίνουν καφέ μόνοι χωρίς να νιώθουν άβολα

..που δε φοβούνται τη μοναξιά

..που προσπαθούν να πείσουν τον εαυτό τους πως δεν έχουν ανάγκη κανέναν και συχνά τα καταφέρνουν

..που η υπερηφάνεια τους καμιά φορά τους κάνει να φαίνονται τελείως βλάκες

..που πιστεύουν πως δεν είναι όλα άσπρα και μαύρα και ψάχνουν πάντα να βρουν κάτι καλό σε ό,τι συμβαίνει

..που πιστεύουν πως τίποτα δεν είναι τυχαίο

Από αυτούς είμαι..
Και τώρα που το ξέρεις μπορείς να μείνεις ή να φύγεις. Μην πεις μετά πως δε σου το πα.. Ουδέν λάθος αναγνωρίζεται μετά την απομάκρυνση από το ταμείο.

Καλημέρα

2006-07-19T11:12:00.000+01:00

Ήτανε κάποτε μια Kαλημέρα. Μια όμορφη, ανάλαφρη καλημέρα που χαιρόσουν να τη βλέπεις. Δεν την ένοιαζε αν η μέρα ήταν ηλιόλουστη, αν ήταν βροχερή, αν ήταν παγωμένη. Αυτή φορούσε κάθε πρωί τα καλά της κι έβγαινε στο δρόμο. Κουβαλούσε πάντοτε μαζί της μια μεγάλη τσάντα. Όποιον συναντούσε στο δρόμο της τον σταματούσε, έβαζε το χέρι στη μεγάλη τσάντα, έβγαζε από εκεί μέσα ένα χαμόγελο και του το φορούσε.

Έχω μέρες να τη συναντήσω αυτή την Kαλημέρα. Δεν ξέρω τι απέγινε. Ίσως άλλαξε δρόμο και κάνει αλλού τις πρωινές της βόλτες. Ισως πάλι μόλις με βλέπει κρύβεται, δεν ξέρω. Ίσως να της τελειώσαν τα χαμόγελα και ντρέπεται να βγαίνει έξω με την τσάντα άδεια. Μπορεί πάλι να μην της είπε κανείς πως στην πραγματικότητα τα χαμόγελα δεν τους τα φορούσε αυτή. Μόνοι τους χαμογελούσαν και μόνο που την έβλεπαν.

Εφιάλτης..

2006-07-18T10:35:00.000+01:00

Ξύπνησα μες στη νύχτα με ανάσα κομμένη και την καρδιά να χτυπάει τρελά. Μου πήρε ώρα να συνέλθω. Μα δεν ξέρω αν αυτό που με τρόμαξε ήταν το όνειρο το ίδιο ή το ότι ήταν αληθινό τελικά...

2006-07-17T15:10:00.000+01:00

Μην κοιτάς μονάχα, Δες.
Μη φοβάσαι. Μη με φοβάσαι.
Φοβαται κανείς αυτό που δε γνωρίζει, κι αυτό που δε μπορεί να δει.
Τίποτα κρυφό, όλα στο φως. Όλα .
Διαφάνεια θα γίνω να μη βρίσκει χώρο πουθενά να σταθεί η αμφιβολία.
Ανοιξε τα μάτια σου - μια στιγμή αρκεί.
Να περάσει μια λωρίδα φως από την κόρη τους.
Και μαζί της κι εγώ.
Να φτάσω εκεί, πίσω από τα μάτια, στο κέντρο του εγκεφάλου σου.
Και μετά δείξε μου σε ποιά γωνιά να πάω να ακουμπήσω.
Δε θα κάνω φασαρία εκεί μέσα, έχει ήδη αρκετή.
Δε θα μιλώ καθόλου, δε θα σ’ενοχλώ, το υπόσχομαι.
Μου αρκεί μοναχα που θα στέκω σε μια γωνιά του μυαλού σου.
Στα σκοτεινά, κι ας με τρομάζει αυτό.
Θα τους παλέψω τους φόβους μου.
Οι ανασφάλειες μου δε θα με νικήσουν.
Εκεί στα σκοτεινά θα περιμένω.
Όσο χρειάζεται.
Μέχρι να καταλαγιάσει όλος αυτός ο θόρυβος, μέχρι η καταιγίδα να κοπάσει.
Μέχρι να σωπάσουν όλα εκεί μέσα και να μπορείς και πάλι να ακούσεις τη σκέψη μου
Χωρίς να πω κουβέντα...

5 for £1

2006-07-16T16:51:00.000+01:00

Να βάζεις στόχους. Να τους στήνεις απέναντι και να προσπαθείς να τους φτάσεις. Και μετά? Μετά άλλους στόχους και άντε πάλι με τα μούτρα στον αγώνα. Και μετά? Μετά πάλι από την αρχή. Γιατί το εργοστάσιο στόχων δε πρέπει να κλείσει, τόσοι άνθρωποι περιμενουν να βγάλουν το ψωμί τους απο εκεί. Αν κλείσει θα μείνουνε στο δρόμο. Και δε θα θελες να κουβαλάς το βάρος τέτοιων τύψεων πάνω σου, έτσι δεν είναι? Συνέχισε να βάζεις τους στόχους σου. Και οι προσπάθειες είναι 1 λίρα οι 5. Ευκαιρία σου λέω! Γρήγορα, πριν σε προλάβει κανείς άλλος! Σκληρός ο ανταγωνισμός. Ξέρεις πόσοι άλλοι έχουν βάλει στο μάτι τους στόχους σου? Γι’΄αυτό βάλε τα δυνατά σου, προσπάθησε κι αλλο, κι άλλο, πιο σκληρά, με όλο σου το είναι...
Μέχρι να κλατάρεις..Μέχρι από την κούραση τα μάτια σου να έχουνε θολώσει τόσο που να μην μπορείς να τους δεις πια τους στόχους σου. Μέχρι τα πόδια σου να μη σε κρατάνε πια, να σωριαστείς χάμω και να σε τσαλαπατήσουν όλοι αυτοί που τρέχουν πίσω σου και ψάχνουν για την πρώτη ευκαιρία να κάνουν ό,τι έχεις στήσει δικό τους.

Μα δε θέλω να φτάσω εκεί.. Να, τα γκρεμίζω όλα, χαλάλι σας. Τρέχτε και πάρτε ότι προλάβετε. Εγώ έναν στόχο θέλω μόνο να στήσω απέναντί μου, μπορώ? Να πάρω έναν χοντρό μαρκαδόρο και μια λέξη μόνο να γράψω πάνω του. ‘ΤΩΡΑ’ Κι αλίμονο σε όποιον τολμήσει να κάνει κίνηση να μου τον αρπάξει..Αλίμονο σε όποιον τολμήσει να πετάξει τα βελάκια του στο ΤΩΡΑ μου..