
'Oι αποστάσεις δεν μπαίνουν ανάμεσά μας για να μας χωρίζουν..
αλλά για να τις διανύουμε ώστε να ερχόμαστε πιο κοντά.'
Τράβηξα το χρόνο απ’ τα μανίκια, μπας και καταφέρω να γεμίσω τις τσέπες μου με στιγμές. Κι όσο τραβούσα, γέμιζα τη βαλίτσα μου με όλα τα μικρά πράγματα που με κάνουν και χαμογελώ σαν τα φέρνω στο νου μου. Και συνέχισα να τραβάω, προσπαθώντας να χωρέσω στις δικές σου βαλίτσες εικόνες και λέξεις να θυμάσαι, στιγμές κομμένες στα δυο, μοιρασμένες, φιλιά και υποσχέσεις για το τότε, και μερικά χαμόγελα που σα να μη θέλαν να χωρέσουν πουθενά.




"Ένας πολεμιστής του φωτός ξέρει πως μερικές στιγμές επαναλαμβάνονται. Συχνά βρίσκεται μπροστά σε προβλήματα και καταστάσεις που έχει ήδη αντιμετωπίσει. Τότε νιώθει στενοχώρια και σκέφτεται πως είναι ανίκανος να κάνει προόδους στη ζωή του, αφού οι δύσκολες στιγμές παρουσιάζονται ξανά.
Εικόνες..
Και μουσικές..
Τα πιο ωραία πράγματα έρχονται πάντοτε εκεί που δεν τα περιμένεις. Σωστά? Σαν δώρο έκπληξη. Έτσι έρχονται κι οι άνθρωποι στη ζωή σου. Ανοίγεις ένα πρωί τα μάτια σου κι είναι εκεί. Και σ’ αγαπάνε. Κι είναι ωραίο να σ’ αγαπάνε. Αλλά πιο ωραίο να στο δείχνουν.

Τα πιο όμορφα γενέθλια ήρθαν εκεί που δεν τα περίμενα.. Και κράτησαν 4 ολόκληρες μέρες. Δύσκολη η προσγείωση ξανά στην πραγματικότητα..

Κάνοντας μια γύρα στο μπλογκοχωριό είδα πως λίγο πολύ οι περισσότεροι έχουν παίξει μπάλα ήδη. Κάνω πάσα λοιπόν σε 5 από τη λίστα δεξιά που νομίζαν πως θα τη γλίτωναν έτσι.
Να, συμβαίνει κάτι και λες ‘κοίτα να δεις.. Αν είναι δυνατόν!’ Και λες θα ‘ναι σημάδι, δε μπορεί. Μια από αυτές τις απίστευτες συμπτώσεις. Σαν κι αυτές που συμβαίνουν στις ταινίες καμιά φορά. Και μοιάζει η ζωή σου για λίγο σαν μια ταινία κι αυτή. Γλυκιά. Σαν την Amelie ένα πράμα. Κάπως έτσι. Όχι για πολύ όμως. Γιατί ξινό σου βγαίνει το σημάδι. Και λες μετά ‘μα τι μαλακίες.. σημάδια κι αηδίες’. Και το ξεχνάς. Σαν να μην έγινε ποτέ. Εντάξει, υπερβολή. Σχεδόν ποτέ. Σαν να μην έγινε σχεδόν ποτέ. 


