Saturday, August 19, 2006

Όνειρο Θερινής Νυκτός

Θα έχω τα πόδια μου καρφωμένα στα πετάλια. Και θα τσουλάω. Η αλυσίδα, χρόνια αλάδωτη, θα διαμαρτύρεται. Θα τσουλάω στην κατηφόρα. Και θα έχω στο πρόσωπό μου τον άνεμο, και το μέτωπο μου θα το βρέχουν μικρές ψιχάλες. Θα τσουλάω και θα κοιτώ την μπροστινή μου ρόδα. Θα τη βλέπω που πάει μπροστά, κι ας κυλά προς τα κάτω. Είδες τελικά πως το κάτω μπορεί να γίνει και μπροστά?
Κι όταν φτάσω στο τέρμα θα πατήσω το φρένο. Και θα τ΄ ακούσω να τσιρίζει, να διαμαρτύρεται καθώς θα τρίβεται στη ρόδα πάνω. Θα πατήσω φρένο και θα σταματήσω μπροστά σου. Και θα σ’ ανεβάσω στη σχάρα πίσω μου. Θα περάσεις τα χέρια σου γύρω απ΄ τη μέση μου για να κρατηθείς. Θα σου πω να προσέχεις. Να με βαστάς γερά να μην πέσεις, να μη σε χάσω. Και θα ξεκινήσω το πεντάλ. Δε θα ‘ναι πάντα εύκολο, το ξέρω. Γιατί δε θα χει κατηφόρες άλλες ο δρόμος να τσουλάμε. Πότε ίσιωμα και θα πηγαίνουμε με ευκολία, πότε ανηφόρες θα μας βρίσκουν και τα πράγματα θα ζορίζουν. Και θα τραβώ πεντάλ και θα κουράζομαι. Η ανάσα μου θα κόβεται στην ανηφόρα και θα σου λέω πως δεν αντέχω άλλο. Πως θα σταματήσω. Πως θα τσακιστούμε. Μα θα χω τη δική σου ανάσα στο πίσω μέρος του λαιμού μου και θα σου κλέβω μικρές πνοές για να τα βγάλω πέρα, γιατί οι δικές μου δε θα μου φτάνουν. Και θα τις ανεβαίνουμε τις ανηφόρες μαζί γιατί έτσι μόνη μου δε θα μπορώ. Κι όταν θα φτάνουμε στην κορυφή μόνο ίσιωμα θα χει. Θα σταθούμε για λίγο. Όσο για να χαθούν τα μάτια μας στα απέραντα λιβάδια με τα ανθισμένα κίτρινα ντάφοντιλς. Και θα κόψουμε μερικά. Θα τα βάλουμε στο καλάθι μας μπροστά. Και θα συνεχίσουμε να τσουλάμε.. να τσουλάμε.. να τσουλάμε.. μέχρι να νυχτώσει.

4 comments:

2 Shots of Happy, 1 Shot of Sad said...

Anyway, i can try anything it's the same circle that leads to nowhere and i'm tired now.
anyway, i've lost my face, my dignity, my look, all of these things are gone and i'm tired now.
but don't be scared, i found a good job and i go to work every day on my old bicycle you loved.
i'm pilling up some unread books under my bed and i really think i'll never read again.
no concentration, just a white disorder everywhere around me, you know i'm so tired now.
but don't worry i often go to dinners and parties with some old friends who care for me, take me back home and stay.
mochrome floors, monochrome walls, only abscence near me, nothing but silence around me.
monochrome flat, monochrome life, only abscence near me, nothing but silence around me.
sometimes i search an event or something to remember, but i've really got nothing in mind.
sometimes i open the windows and listen people walking in the down streets. there is a life out there.
but don't be scared, i found a good job and i go to work every day on my old bicycle you loved.
anyway, i can try anything it's the same circle that leads to nowhere and i'm tired now.
anyway, i've lost my face, my dignity, my look, all of these things are gone and i'm tired now.
but don't be scared, i found a good job and i go to work every day on my old bicycle you loved.
mochrome floors, monochrome walls, only abscence near me, nothing but silence around me.
monochrome flat, monochrome life, only abscence near me, nothing but silence around me.

roxanne said...

take me back home and stay.

Μπορώ να το πάρω για μια βόλτα σε ένα δρόμο όχι στενό , ούτε πλατύ , ζωσμένο με δέντρα στα δεξιά και τα αριστερά που έχουν πλέξει τα κλαδιά τους κάπου στη μέση , ανάμεσα από τους κορμούς τους βλέπεις την λίμνη. Δεν έχει ούτε ανηφόρα , ούτε κατηφόρα , μόνο στροφές μα όταν πέσουμε θα γελάμε . Και θα συνεχίσουμε με μικρές αστείες γρατζουνιές στα γόνατα και τους αγκώνες.

Η σχάρα μου θα 'ναί άδεια θα τρέχω να τον συναντήσω γιατί θα με περιμένει. γιατί θα με περιμένει, γιατί θα με περιμένει.

χαρούμενες ποδηλατάδες σοφί μου.

****
Κοιτώντας την φωτό θυμήθηκα την "ανάπτυξη στίλβοντος ποδηλάτου" και μετά θυμήθηκα τη στιλβηδόνα , το αφήνω .
*
Η φωτεινή θρυαλλίς έγινε φάρος
Τα κρύσταλλα του μας μιλούν
Κάποτε μοιάζουμε με τις αχτίδες του
Κάποτε μοιάζουμε με την μακρινή φωνή του
Στεκόμαστε όρθιοι μεσ΄στις αναλαμπές του
Το σώμα του μας κυβερνά
Το φως του μας δυναμώνει
Η καρδιά μας πάλλεται μαζύ του
Οι λογισμοί που αντιπαρέρχονται είναι καράβια
Και η θάλασσα είναι στα πόδια μας
Κανείς από μας δεν στέκει ποτέ στα βήματα του
Καθένας πορεύεται και απομακρύνετα προς τα κρησφύγετα της οπτασίας του
Η γη που τα σκεπάζει είναι στα σπλάχνα μας
Οι πόθοι μας συναγελάζονται
Τα μαλλιά τους αναμιγνύονται
Τα στόματα τους φιλιούνται
Τα χέρια τους μας σφίγγουν
Και η σφιγξ μας συνθλίβει επί του στήθους της
Στην στίλβουσα σιωπή του φάρου.

Α. Εμπειρίκος

Ανδρομεδα said...

Στο Θησείο θα δουν δύο
να τσουλάνε να τσουλάνε
και να γελάνε..............
Σμακ!

2 Shots of Happy, 1 Shot of Sad said...

:))
Σας φιλώ :*