Wednesday, July 26, 2006

Κρυφτό


Πιάνω ώρες ώρες τον εαυτό μου να κρύβεται...Να, όπως τώρα. Έτσι, δίχως λόγο. Να κρύβεται από τον έξω κόσμο, μα ακόμη περισσότερο να κρύβεται από μένα. Κάνω πέρα το δάχτυλο που μας χωρίζει και τον βλέπω να βάζει τα κλάματα σαν το παιδί που του πήραν το παγωτό από τα χέρια. Κι όταν τον ρωτώ γιατί, ποτέ δεν ξέρει να μου απαντήσει... Γαμώτο!

5 comments:

2 Shots of Happy, 1 Shot of Sad said...

Photo Source:
http://www.rangefinderforum.com/photopost/data/4877/hide_and_seek.jpg

deadend mind said...

Μήπως κατά βάθος δεν αντέχεις να μάθεις την απάντηση;
Ή νομίζεις ότι δεν αντέχεις;
Εγώ γι’ αυτό κοιτώ κάτω και όχι στον καθρέφτη.
Φιλί.

diki said...

Φτου ξελευθερία!

παπαρούνα said...

τα γιατί δεν απαντιούνται..
Μια φίλη μου λέει πως όσο πιο πολύ ψάχνεις την ουσία, τόσο πιο εύκολα εκείνη σου ξεφεύγει.

Serenity said...

Αν τον πάρεις αγκαλιά (τον εαυτό σου εννοώ) και τον ρωτήσεις με αγάπη, είμαι σίγουρη ότι θα σου απαντήσει... Σ'εμένα έτσι κάνει...
*smouts*