Monday, July 24, 2006

Home Sweet Home

Επιστροφή. Επί (κίνδυνη) –στροφή. Πρόσεχε!! Εδώ, σταμάτα εδώ πριν τα βγάλω. Φτάσαμε. 5,40. Όχι δεν έχω 10ρικο. Όχι δεν έχω ούτε 40. Ο σάκος ασήκωτος. Απορώ που τα είχα τόσα πράγματα.. Το πουρμπουάρ το τσάκωσες μια χαρά, βγες βρε χαμένε να δώσεις κι ένα χεράκι! Αν και φοβάμαι πως δε θα είδες καν πως κουβαλάω σάκο. Εδώ δεν έβλεπες τα φανάρια μπροστά σου, το σάκο μου θα έβλεπες?
Διαδρομή 5 λεπτών, από το σταθμό στο σπίτι, την έζησα σαν ώρα ολόκληρη, κι ας την έκανα σε 3.. Τρία εφιαλτικά λεπτά. Σε αποτυχημένο οδηγό της Φόρμουλα 1 μάλλον έπεσα.. (Κι εδώ νομίζω πως είναι η κατάλληλη ώρα για να καταραστώ την τύχη μου) Και δεν είναι πως θα τον φάγαν τα κυκλώματα.. Ούτε έβλεπε ούτε άκουγε ο άνθρωπος. Αλλά το γκάζι γκάζι, όλα κι όλα! Όλοι ένα όνειρο έχουν σ’ αυτή τη ζωή, αυτός δηλαδή τι? στο πηγάδι κατούρησε? Για να συνεννοηθούμε, να καταλάβει που θα με πάει, λίγο ακόμη και θα ‘κλεινε η φωνή μου.. Άσε που σε όλη τη διαδρομή είχε τη μούρη του κολλημένη στο τζάμι κι εμένα από πίσω να αναρωτιέμαι ‘Θα το δει το κόκκινο φανάρι άραγε..? Μα γιατί δεν τα κάνουν πιο μεγάλα..! Φρένοοο! Ουφ! Ας μου γύρισαν τα πάνω κάτω, τουλάχιστον το είδε.. Τώρα βρήκες άνθρωπε μου κι εσύ να περάσεις το δρόμο? Τα θέλει κι εσένα ο κώλος σου..
Τρία λεπτά. Μπορεί να περάσει η ζωή σου όλη μπροστά από τα μάτια σου σε 3 λεπτά? Εμ δε μπορεί! Που να προλάβει? Τόσα που περνάνε από τα μάτια σου έτσι πως πάει ο Σουμάχερ, που να προλάβει να χωθεί και η δική σου η κακομοίρα η ζωή κάπου. Σπρώχνει από δω, στριμώχνεται από εκεί, τίποτα.. Μηδέν εις το πηλίκο.
Εγώ όμως για άλλο πράγμα ξεκίνησα να γράφω αλλά μάλλον το σοκ ήταν αρκετά δυνατό κι αδυνατώ να συγκεντρωθώ. (Εμείς γι’ αλλού κινήσαμε, γι’ αλλού, κι αλλού η ζωή μας πάει – κάπως έτσι). Απόψε είμαι στο σπιτάκι μου και πάλι. Μετά από τόσο καιρό σαν τσιγγάνος στους πέντε δρόμους, επιστροφή στη βάση. Στο χώρο μου, στο δωμάτιο μου, στην ησυχία μου, στους δικούς μου ρυθμούς που τους κοντρολάρω εγώ και δε χρειάζεται να τους προσαρμόσω σε κανενός άλλου τους ρυθμούς. And it feels really good!! :)))

7 comments:

diki said...

Υπερβολικέ/-ή! Ο άνθρωπος σε πήγε 2' πιο γρήγορα σπίτι του και τον έκραξες; Αχαριστία παιδάκι μου :-p

2 Shots of Happy, 1 Shot of Sad said...

Ε καλα, μια υπερβολή την έχω (και δυο μη σου πω! :p )Aλλα τα είδα όλα σου λέω, αλήθεια! :p

*Και κράτα το -η- ;)

deadend mind said...

Χα χα χα χα!
Να σου πω, δεν το ανεβάζεις και σ’ εκείνο το κοινό μπλογκ με θέμα τα ταξί; Δεν θυμάμαι καθόλου πού είναι αυτό και πώς γίνεται όμως, αν ξέρει κανείς άλλος ας δώσει τα φώτα του...
Φιλιά σφηνάκι μου..

βροχούλα said...

xalarose kai apolayse to tora


oraia kai makria apo to spiti kai monoi alla allh geysh exei to diko mas spiti, o xoros poy megalosame(oxi gia paaaaara poly bebaia alla taktika kai esto kai gia ligo)

2 Shots of Happy, 1 Shot of Sad said...

*Deadend mind, δεν το έστειλα εκεί από την αρχή γιατί δεν είχα σκοπό να γράψω γι' αυτό. Άλλο ξεκίνησα να γράφω, άλλο βγήκε :p
Good to have you back! ;) Φιλάκι

*Βροχούλα, εκει έχω να πάω από τα Χριστούγεννα. Και πίστεψε με, δε μου λείπει καθόλου.. (ακόμη τουλάχιστον) Τον χώρο μου εδώ τον αισθάνομαι πιο πολύ 'δικό' μου απ' ότι εκεί που μεγάλωσα. Ίσως γιατί εδώ είναι όλα όπως το διάλεξα εγώ να είναι, και μπορώ να τα αλλάξω όποτε εγώ το θελήσω, ίσως γιατί εκεί είναι 'δικά μου' πάντα ΄υπό όρους'.
Και ναι, είναι ωραία να είσαι μακριά και με μια βαλίτσα στο χέρι, αλλά από ένα σημείο και μετά κουράζεσαι να αισθάνεσαι επισκέπτης συνέχεια. Μετά από 5 μήνες μακριά από το σπίτι μου λαχταρούσα να γυρίσω. Είναι σίγουρο βέβαια πως μετα από λίγο θα βαρεθώ και θα θέλω να φύγω πάλι, αλλά αυτό ειναι άλλο θέμα.. :p

Mantalena Parianos said...

Aθάνατη ελλάδα! Μας ΤΑΞΙδεύεις.

Καλώς όρισες - καλές διακοπές

:)

2 Shots of Happy, 1 Shot of Sad said...

Mantalena parianos, Κι όμως.. δε μιλώ για Ελλάδα, αλλά για Αγγλία. :) Έχει κι εδώ βλέπεις ΤΑΞΙ(παι)δευτές ;)

Έχω καταμπερδέψει τον κόσμο όλο μάλλον. Δεν επέστρεψα Ελλάδα. Θα γίνει κι αυτό, μα σε κανένα μήνα περίπου! :)
Για την ώρα Nottingham..